Η πυρκαγιά και τα χαρτιά

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;”. Είμαι κάτοικος Γραμματικού. Τις τελευταίες μέρες που καιγόταν ο τόπος έζησα από κοντά το πέρασμα της φωτιάς. Αυτό που όταν το βλέπουμε στην τηλεόραση φαίνεται δραματικό, στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο τρομακτικό. Η τηλεόραση δεν μεταδίδει τη μυρωδιά και τη θερμότητα του καπνού της πυρκαγιάς, ούτε την ταχύτητα με την οποία έρχεται κατά πάνω σου όταν πνέουν ισχυροί άνεμοι. Το Σάββατο, 22 Αυγούστου, η φωτιά πέρασε και από τη γειτονιά μου. Μένω έξω από το χωριό, εδώ έχει και πεύκα και ελιές, αμπέλια, σπαρτά, αλλά και πλαγιές πιο άγριες με πυκνά πεύκα και πουρνάρια. Έχει και σπίτια, λίγα εξοχικά, στα πιο πολλά μένουμε μόνιμα. Ήμουν έξω και παρακολουθούσα το ελικόπτερο που έκανε ρίψεις στο ρέμα προς το χωριό όταν άκουσα πίσω μου φωνές. Γύρισα και είδα καπνούς, η φωτιά είχε περάσει τον δρόμο και έκαιγε δέντρα κοντά σε δύο σπίτια. Δεν ήξερα τι να κάνω, τώρα μου φαίνεται αστείο, αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ εκείνη την ώρα, έβρεξα δύο πετσέτες με νερό και έτρεξα προς τα κει. Οι καπνοί ήταν πυκνοί, με σοκάρισε ο ήχος από τα πεύκα που λαμπάδιαζαν- ακούγονται σαν καταρράκτης. Η φωτιά είχε μπει στην αυλή ενός σπιτιού, ένα μικρό πυροσβεστικό βοηθούσε, οι γείτονες είχαν τρέξει όλοι κοντά και βοήθησαν και σώθηκαν τα σπίτια. Η φωτιά προχώρησε και έκαψε τη γύρω περιοχή. Το περιστατικό που αναφέρω δεν έχει κάτι το ξεχωριστό. Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε πολλές φορές σ΄ ολόκληρη τη βόρεια Αττική, σώθηκαν πολλά σπίτια από τους ανθρώπους που ρίχτηκαν στις φλόγες, από τους πυροσβέστες και τα αεροπλάνα όπως βλέπαμε και ακούγαμε. Το αναφέρω όμως γιατί είναι ένα γεγονός στο οποίο ήμουν παρούσα και μου γέννησε πολλές σκέψεις. Η γλώσσα που ακουγόταν μέσα από τους καπνούς ήταν τα αλβανικά. Ο τόπος μας φιλοξενεί πολλούς μετανάστες οι οποίοι ζουν και εργάζονται εδώ, άλλοι με χαρτιά, άλλοι χωρίς. Σε αρκετές περιπτώσεις ο “λαθραίος” είναι παράνομος και διώκεται λόγω γραφειοκρατικών κωλυμάτων και χρονικών συμπτώσεων. Πολλοί από αυτούς βοήθησαν σε αυτήν τη δύσκολη ώρα, συχνά χωρίς να υπολογίσουν το προσωπικό κόστος ή τη σωματική τους ακεραιότητα, όπως έκαναν χιλιάδες άνθρωποι στην Αττική. Οι σκέψεις που γύριζαν στον νου μου εκείνο το απόγευμα είχαν χαρακτήρα ουτοπικό: φαντάστηκα ένα κράτος και μία κοινωνία που δείχνει την ευγνωμοσύνη της σε αυτούς τους ανθρώπους που έθεσαν τον εαυτό τους σε κίνδυνο για να βοηθήσουν σε μια δύσκολη στιγμή, με μόνο κίνητρο την αγάπη τους για τον τόπο, αφού δεν έχουν ιδιοκτησίες σ΄ αυτήν τη γη, τακτοποιώντας τα χαρτιά τους. Σε όσους έμπρακτα και με μάρτυρες έδειξαν ότι νοιάζονται για τον τόπο, ο “τόπος” απλά να τους παράσχει τη δυνατότητα να ζουν σ΄ αυτόν και να εργάζονται για αυτόν με τη στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Μ. Μ- Γραμματικό grammatiko2009@yahoo.co.uk» ΥΓ: Την προπερασμένη Κυριακή το μεσημέρι, η φωτιά μπήκε μέσα στον καταυλισμό των Κούρδων πολιτικών προσφύγων που βρίσκεται στην οδό Αγ. Τρύφωνος 9 στην Πεντέλη. Αρκετοί από αυτούς δεν ήταν καν εκεί γιατί είχαν πάει να βοηθήσουν τους πυροσβέστες που προσπαθούσαν να κρατήσουν τη φωτιά μακριά από τα σπίτια των Πεντελιωτών. Μάρτυρες όλοι οι κάτοικοι της περιοχής που τους κοιτούσαν με θαυμασμό να πηδούν τα συρματοπλέγματα για να βρεθούν κοντά στις εστίες της φωτιάς για να τις σβήσουν.

Όταν όμως χρειάστηκε οι πυροσβέστες να συνδράμουν τους Κούρδους, δεν πήγε κανείς. Ο καταυλισμός κάηκε ολοσχερώς. Ο καταυλισμός αυτός υπάρχει στην Πεντέλη από το 1997. Ο δήμαρχος Πεντέλης, ο κ. Στεργίου επισκέφθηκε πριν από μερικές μέρες τον καταυλισμό και ρώτησε τους Κούρδους τι σκοπεύουν να κάνουν, αν σκοπεύουν, δηλαδή, να φύγουν ή να μείνουν. Λες κι αν είχαν πού να πάνε θα έμεναν εκεί… Ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι θα δώσει έναν άλλον χώρο της Εκκλησίας στους πρόσφυγες, ο οποίος, όμως, θα βρίσκεται κι αυτός στην Πεντέλη. Αυτό είναι ζωτικό για τους ανθρώπους αυτούς, γιατί όσοι από αυτούς έχουν σταθερή εργασία, την έχουν στη γύρω περιοχή. Οι Κούρδοι πρόσφυγες χρειάζονται βοήθεια για να ξαναφτιάξουν τον καταυλισμό τους…

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com