Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα
Της κρίσης τα καμώματα

Αγαπητή κυρία Φοίβη.

Δες τι ρόλο μπορεί να παίζουν οι τράπεζες στην κρίση. Σ΄ ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό, λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί. Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο. Ο καιρός περνά μέσα σ΄ αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα, ώσπου μια μέρα έρχεται κάποιος και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού. Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ. Προτού ακόμα ανέβει στο δωμάτιό του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στον χασάπη, στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 ευρώ.

Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας. Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην «κοπέλα» του χωριού, που της χρωστάει κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί. Εκείνη με τη σειρά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο, στον οποίο χρωστάει μερικές βραδιές που χρησιμοποίησε τα δωμάτιά του με τους πελάτες της. Όπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας- που μόλις κατέβηκε από το δωμάτιό του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει και άλλαξε γνώμη- αρπάζει το χαρτονόμισμα και φεύγει.

Τελικά τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη ξεχρεώθηκαν! Μήπως κάπως έτσι θα μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση;

Αν στη μέση του «κύκλου» που έγινε έμπαινε μια τράπεζα, η οποία θα έβαζε το κατοστάρικο στο ράφι της προς πώληση (αυτή είναι η επιχειρηματική της δραστηριότητα) και το πουλούσε προς 120 ευρώ (δες τόκους), είναι φανερό πού θα σταματούσε η κυκλοφορία του χρήματος και θα άρχιζε η κρίση. Μήπως κάπως έτσι είναι, με απλοϊκούς όρους, τα πράγματα;

Με φιλικούς χαιρετισμούς Τάκης Συν Απλώς συμπληρώνω ότι συνιστώ ανεπιφύλακτα την ταινία «Ιnternational», με Κλάιβ Όουεν και Ναόμι Γουότς, για τον ρόλο ορισμένων τραπεζών στον σύγχρονο κόσμο.


Τσιγάρο, πρέφα και καφέ…

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Σε καλοκαιρινές συναυλίες εγώ, στην Επίδαυρο με Έλεν Μίρεν οι «γέροι» μου. Καφέ, τσιγάρο και κουτσομπολιό στην πλατεία εγώ, αγωνία για τα νέα τέλη κυκλοφορίας, τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ και τους φόρους για ημιυπαίθριους οι «γέροι» μου. Ρακέτες με τα φιλαράκια στην παραλία εγώ, ανησυχία για τη νέα γρίπη και τους έγκαιρους εμβολιασμούς οι «γέροι» μου. Ποτό στο κλαμπ έως τα ξημερώματα εγώ, από νωρίς στη βεράντα με το σόι οι «γέροι» μου μιλώντας για τη Ζίμενς, τον Χριστοφοράκο και προσφάτως τον Κοροβέση, που ομολόγησε πως το πολιτικό μας σύστημα είναι σαν την άμυνα του Παναθηναϊκού στο Champions League.

Καλοκαιρινό σινεμαδάκι αγκαλιά με το γκομενάκι εγώ, στο ραδιάκι ακούγοντας για τους ξεχασμένους αγρότες, τους κλώνους πιστωτικών καρτών και για την εκμετάλλευση των τουριστών στα νησιά οι «γέροι» μου.

Διακοπές στη κοσμοπολίτικη Σκιάθο εγώ, στο χωριό αγωνιώντες για την ανεργία και την πτώση 33% σε νέες παραγγελίες στους κύριους τομείς της ευρύτερης βιομηχανίας οι «γέροι» μου. Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά όλους.

Παράκληση: εξαργυρώστε με χρήματα την αγωνία των «νέων» για το αύριο και κλείστε όλες τις «μαύρες τρύπες» των λαθών σας!

Γιατί, απλούστατα, η ζωή δεν είναι όπως την περιγράφουν οι ανάλαφρες ειδήσεις του Star αλλά όπως την βιώνουν οι νέοι «γέροι» μου.

Δημ. Τάραμας ετών 28, όσες και οι αγωνίες μου για το αύριο.

Πώς το έλεγε ο Χατζής; «Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο, πρέφα και καφέ, βρε δε βαριέ- βρε δε βαριέσαι αδερφέ».
Κάποιος να τους ξυπνήσει!

Σας παρακαλώ. Σας παρακαλώ πολύ. Επειδή όταν έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών δεν είναι πάντοτε εύκολα να τα διαχειριστείς με τον καλύτερο τρόπο, μπορεί κάποιος- όποιος έστω δεν ασχολείται με τις φωτιές που έβαλε στα μπατζάκια μας η εγκληματική ολιγωρία των «αρχών»- να πει στους κυρίους του «καλύτερου Μετρό της Ευρώπης αν όχι του κόσμου ολάκερου» (όπως εκείνοι διατείνονται!) ότι φτάσαμε στις 25 Αυγούστου και οι πολίτες της Αθήνας που αποτελούν το επιβατικό τους κοινό έχουν αρχίσει να επιστρέφουν ολοσούμπιτοι;

Μήπως και το καταλάβουν ότι πια δεν είμαστε- και επισήμως, και ανεπισήμως, και τυπικώς, και ατύπως- σε περίοδο διακοπών και τα δρομολόγιά τους πρέπει επιτέλους να πυκνώσουν;

Σε καμιά ευνομούμενη χώρα (που δεν διεκδικεί τίτλο Μπανανίας της κακιάς ώρας), ας τους πει κάποιος, δεν υπάρχει ακόμη και το καλοκαίρι συχνότητα δρομολογίων της τάξης του δεκαλέπτου, που με το έτσι θέλω έχουν επιβάλει.

Κι αλλού πάνε διακοπές οι υπάλληλοι του Μετρό και το επιβατικό κοινό, αλλά δεν κάνουν κι έτσι.

Έλεος (και νισάφι)!

Φοίβη