Μια συζήτηση στο Γκάζι

Ήταν η πρώτη φορά που συναντούσα τη Μάτα Βαρλά. Εκείνη με μια ομάδα φίλων της έστησε το 1996 το κέντρο επικοινωνίας Δρόμοι Ζωής, στο Γκάζι. Έχω επισκεφθεί μερικές φορές το Κέντρο. Από παιδιά που γεννήθηκαν, κυριολεκτικά, με την πλάτη στον τοίχο, έχω ακούσει συγκλονιστικές ιστορίες. Τη μία από αυτές, εκείνη του Ισμαήλ, την έχω ήδη δημοσιεύσει στο «Ημερολόγιο Συνόρων». Οι Δρόμοι Ζωής είναι, δυστυχώς, από τις λίγες σοβαρές ΜΚΟ στην Ελλάδα. Οι ίδιοι δεν λαμβάνουν και δεν δέχονται χρήματα από το κράτος. Λειτουργούν χάρη στην υποστήριξη των απλών ανθρώπων και την προσφορά των δεκάδων εθελοντών.

Το έργο που κάνουν είναι αξιοθαύμαστο.

Για εκατοντάδες παιδιά του περιθωρίου, κυρίως μουσουλμάνους και μετανάστες, οι Δρόμοι Ζωής είναι μια στέγη που προσφέρει αγάπη και προπαντός σεβασμό. Με τη Μάτα Βαρλά συναντηθήκαμε πριν από λίγες εβδομάδες, με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τελευταία στην Ελλάδα με τους αιτούντες άσυλο και τους μετανάστες χωρίς χαρτιά. Η ίδια μιλάει πολύ σπάνια στα ΜΜΕ. Δεν δέχτηκε καν να φωτογραφηθεί. «Θέλω να μιλήσω, όχι να κάνω φιγούρα» μου είπε.