ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ

Τότε ξυπνούν και οι άλλες κρυμμένες και καταπιεσμένες, κρυφές συχνά, απαγορευμένες αλλά τυραννικές ορέξεις, επιθυμίες. Χέρια απλώνονται κάτω από το τραπέζι, γόνατα αγγίζονται, κόρφοι σπαρταρούν και υπογάστρια φουντώνουν. Εκεί στα μουγκά πίσω από τα πιθάρια, πίσω από τις πικροδάφνες, κρυμμένοι από την ξηρολιθιά ανταλλάσσουν βιαστικά φιλιά, αγγίζουν ερεθισμένα στήθη, χέρια πανούργα αναζητούν απόκρυφους μυχούς και άλλα δειλότερα προσεγγίζουν αιχμηρά ακρωτήρια. Ο ερωτισμός του Δεκαπενταύγουστου μια τέλεια μείξη γεύσεων, μυρουδιών, αγγιγμάτων, βλεμμάτων και ήχων είναι μια συλλογική εμπειρία που, βέβαια, στον καθένα λειτουργεί ως επεξεργασμένη αίσθηση αλλά αναγνωρίσιμη από την κοινότητα. Αν πεις πως ήσουν τον Δεκαπενταύγουστο στην Τήνο, στην Πάρο, στον Προυσό, στην Άρτα, στην Ελλάδα του Πόντου ο συνομιλητής σου ζηλεύει, νοσταλγεί, χαίρεται και λυπάται γιατί ανάλογα με τις μνήμες του και τις αναγωγές τους νιώθει και συμμερίζεται την ευωχία σου και τη χαρά σου ή μαραίνεται για την απώλεια μιας γεύσης στον ουρανίσκο.

Τα χρόνια πέρασαν, οι γενέθλιοι τόποι αλλοιώθηκαν, οι πρόγονοι και οι γονείς μας γίναν χώμα και σποδός, τα φαγητά μεταλλάχτηκαν, το τοπίο βεβηλώθηκε αλλά οι γεύσεις, οι μυρουδιές, τα αγγίγματα, κάποια εταστικά βλέμματα και κάποια σημαδιακά τριξίματα που στοίχειωναν τ΄ αυτιά μας μάς κατοικούν ακόμα.

Το γνωρίζουμε πως είναι πια ουτοπία ο νόστος και οι νοστιμιές του κοινού γεύματος και οι χαρές της κοινής γιορτής φαντάσματα.

Το γνωρίζουμε πια πως έγιναν από βίωμα ευκαιρία για γραφή. Ταρίχευση των αισθήσεων και των αισθημάτων.