ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ «ΜΕΤΡΑΝΕ»

Καλό παράδειγμα του ευρύτερα πολιτικού στοχασμού τής Μπάτλερ είναι το υποδειγματικά μεταφρασμένο και σχολιασμένο στα ελληνικά, Ευάλωτη ζωή:Οι δυνάμεις του πένθους και της βίας. Συλλογή άρθρων γραμμένων μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, που ασκούν καίρια κριτική στην αμερικανική πολιτική «του πένθους» και των αντιποίνων, το στρατόπεδο του Γκουαντάναμο, την πολιτική του Ισραήλ και τη σχέση της με την αμερικανική δημόσια σφαίρα. Τα κείμενα συνδέει ο προβληματισμός γύρω από το ποιες ζωές και ποια σώματα πραγματικά μετράνε (και έτσι πενθούνται και αξίζουν εκδίκηση) και πώς άλλες ζωές, άλλα σώματα (πχ. των Αφγανών ή των Παλαιστινίων ή, στα δικά μας, των αγνοουμένων της τουρκοκυπριακής πλευράς), σβήνονται κατ΄ εξακολούθηση από την εικόνα, απορρίπτονται από τη διαδικασία συγκρότησης του εθνικού «εμείς», τελικά εξορίζονται στην κατηγορία του άρρητου ή και του μη υπαρκτού ή μη ανθρώπινου. Η Μπάτλερ προτείνει αντίθετα μια πολιτική ηθική που θα αρχίζει από τη χρήση του πένθους «για τους δικούς μας» ως εφαλτήριο για να συνειδητοποιήσουμε και όλες εκείνες τις ζωές που μέχρι τώρα μας είχαν μάθει να αγνοούμε. Ο πόνος για τους δικούς μας αγνοούμενους να γίνει σημείο εκκίνησης να δούμε, σε ιστορική προοπτική, και τους αγνοούμενους του Άλλου, κι έτσι να καταλάβουμε πόσο ευάλωτη είναι η συνθήκη του ανθρώπινου εν γένει. Πρόκειται για συμπέρασμα που θυμίζει τα Σώματα με σημασία, και τη γραμμή που συνδέει την αποδομική σκέψη για το φύλο, τη φυλή και τη ριζοσπαστική πολιτική, με μια νέα ηθική που, σε πείσμα της κυρίαρχης βίας, επιμένει να αναζητά την ελπίδα.