Συνωμοσίες των δέντρων

Είναι και τα δέντρα τα αχόρταγα, τα άπληστα που βυθίζουν τις ρίζες τους βαθιά στη γη για να ψηλώσουν άφοβα κόντρα στους ανέμους και στις καταιγίδες. Ψάχνουν μέσα στα έγκατα για φλέβες νερού και στην επέλασή τους τρυπούν θεμέλια, σωλήνες αποχέτευσης, φτάνουν συχνά στους πλούσιους σε τροφή βόθρους και ξαφνικά ξεφυτρώνουν στις λεκάνες των αποχωρητηρίων και στη μέση του πλακόστρωτου σαλονιού διασπώντας τις ενώσεις που δένουν τις μαλτεζόπλακες.

Συνωμοτούν, υπονομεύουν (κυριολεκτικά), τινάζουν στον αέρα θεμέλια, τρομοκρατούν και συνάμα γιγαντώνουν και επηρμένα περιφρονούν. Όπως οι άνθρωποι.

Είναι πάλι τα εποχικά, τα εφήμερα σχεδόν, έρχονται να τιμήσουν την εποχή, τις γιορτές, τα πανηγύρια μας, πάντα στην ώρα τους, θάλλουν, λάμπουν με τις χρωματικές τους αρμονίες και στην ώρα που ορίζει η μοίρα τους πεθαίνουν ταπεινά, αδιαμαρτύρητα, σαν έτοιμα από καιρό. Όπως οι άνθρωποι.

Είναι και η χλόη, η πόα και δεν αναφέρομαι στο τεχνητό γκαζόν, αλλά στο χνούδι που ξεφυτρώνει στα πρανή των αγροτικών χωματόδρομων, στις ρωγμές της ξερολιθιάς, κάτω από τη σκιά της ελιάς, στον ίσκιο του πλάτανου και στις υγρές σκιερές γωνίτσες. Είναι το ταπεινό «χόρτο» που λέει ο Σολωμός στην «Αγνώριστη» πως είναι ερωτεμένο με την ασπροεντυμένη και παρακαλεί να μην το αφήσει να το πατήσει! Ω! η πόα της ουτοπίας, όπως τα κορίτσια του Ελύτη. Και είναι και τα μεγάλα αιωνόβια δέντρα, τα πλατάνια και τα άλλα υδροχαρή, τα βαθύσκιωτα και βαθύρριζα, νηφάλια μέσα στο μεγαλείο τους, θυμόσοφα, πολύπειρα και ανεχτικά, με τον γερό κορμό και τα ατίθασα κλαδιά προς όλες τις κατευθύνσεις που έχουν αντέξει και καταιγίδες και κεραυνούς, στέκια και περάσματα αποδημητικών πουλιών και παρεπίδημων, χωρίς έπαρση αλλά με την περηφάνια της διάρκειας.

Όπως οι άνθρωποι.

Και είναι και τα λίγα πεύκα του κήπου με εμφανή πάντα την προσαρμοστικότητα κατά τη λογική του Κρέοντα στην «Αντιγόνη» που συμβουλεύει τον γιο του να τους μοιάσει και να λυγάει στον άνεμο, να μην κοντράρει στο ρεύμα, να σκύβει, να κάμπτεται για να μην υποχρεωθεί από το μένος του καιρού να ξερριζωθεί. Τακτική όπως τόσων ανθρώπων.