Ο ΚΑΡΠΟΣ «ΔΙΝΕΤΑΙ»

Υπάρχουν στον κήπο και μερικά καρποφόρα, δαμασκηνιά, κορομηλιά, ροδιά, κερασιά, μουριά. Καμαρώνουν κάθε φορά που η δυναμική τους ενέργεια τα προικίζει με πλούσιο καρπό. Κι όμως κάθε φορά που απλώνουμε το χέρι να κόψουμε ένα δαμάσκηνο, ένα ρόδι, νιώθεις, αν έχεις μια ευαίσθητη αφή, πως πονάνε, αντιδρούν, αντιστέκονται, όπως όταν πας να αρπάξεις από το στήθος μητέρας που θηλάζει το μωρό. Κι όμως, αυτός ο πόνος αισθάνεσαι πάλι πως είναι ανάμεικτος με ηδονή και περηφάνια. Ο καρπός «δίνεται» και συνάμα προσφέρεται με την ικανοποίηση πως προτιμήθηκε από άλλον.

Και πόση απελπισία έχει εκείνο το απονενοημένο διάβημα, όταν η δαμασκηνιά, η ροδιά, η κορομηλιά, η συκιά απορρίπτουν στο χώμα τούς ώριμους καρπούς τους, όταν μείνουν αζήτητοι. Όπως οι άνθρωποι.