«Μαμά, δεν μ΄ αρέσει η βία»

ΣΤΟ ΛΙΜΠΡΙΝΟ ξαναπήγα πριν από μερικές εβδομάδες. Τον Αντόνιο τον βρήκα, ως συνήθως, τρέχοντας. Για την ακρίβεια, κουβαλούσε τούβλα! Αυτός ο μαικήνας εργάζεται δεκαέξι ώρες την ημέρα για να πραγματοποιήσει τις ουτοπίες του. Στο Τείχος που χωρίζει το «κακό Λιμπρίνο» από το «καλό» κομμάτι της πόλης, κάτω από έναν δρόμο όπου συνήθως σκοτώνονται οι άνεργοι νέοι του γκέτο στις κούρσες, μου έδειξε τα έργα τέχνης που έχουν φιλοτεχνήσει γνωστοί και νέοι ταλαντούχοι γλύπτες και ζωγράφοι. Αυτός ο άλλοτε άσχημος τείχος έχει γίνει από τα αξιοθέατα της πόλης. Οι τουρίστες σταματούν για να ρίξουν μια ματιά. Μια γυναίκα γύρω στα πενήντα, κάτοικος της περιοχής, μας πλησιάζει. «Κύριε Αντόνιο, σε αυτό το πράγμα εκεί δούλεψε και το εγγόνι μου», λέει (όπως μαθαίνω αργότερα, ο άντρας της και ο γιος της βρίσκονται στη φυλακή).

Μία από τις πιο έξυπνες ιδέες που είχαν οι καλλιτέχνες ήταν να εμπλέξουν τα παιδιά των σχολείων. Έδωσαν τη δυνατότητα να δουλέψουν στην ολοκλήρωση των έργων, φιλοτεχνώντας τα πορτρέτα τους, γράφοντας το όνομά τους, τις επιθυμίες, τις μαρτυρίες τους σε τερακότα. Διαβάζω μερικά: «Θέλω να έχω έναν αδελφό. Λουίζα», «Μαμά, δεν μ΄ αρέσει η βία.

Άννα-Μαρία», «Το Λιμπρίνο είναι όμορφο. Έντσο», «Σήμερα ξύπνησα όμορφος. Γκεντιάν»… Την ημέρα των εγκαινίων, πριν από μερικές εβδομάδες, το γκέτο γέμισε χρώμα και θόρυβο. Ενώθηκαν μαζί γηγενείς και μετανάστες της πόλης, δίνοντας μια εξαίσια παράσταση. Το πρώτο στάδιο της ουτοπίας του Πρέστι πέτυχε.

Πολλοί έλεγαν ότι οι κάτοικοι, συνηθισμένοι στον βανδαλισμό, θα καταστρέψουν το Τείχος της Ομορφιάς. Τίποτε τέτοιο δεν έγινε. Ο Πρέστι ετοιμάζεται για το άλλο βήμα, το πιο δύσκολο: να μπει μέσα στο γκέτο, με τις εικόνες, να προχωρήσει με την ιδέα του Μουσείου της Εικόνας. Βλέποντας το Τείχος της Ομορφιάς και τα πρόσωπα των παιδιών του γκέτο την ημέρα των εγκαινίων, θυμήθηκα τα λόγια του: «Η ουτοπία δεν είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει. Είναι αυτό που ένα σύστημα δεν θέλει να πραγματοποιηθεί»…