Σαν επιδρομή πειρατών

Κατά καιρούς κάποιος στιγμιαίος οδηγητής της ομάδας κατευθύνεται προς τους κατοικημένους χώρους και αισθάνεσαι πως η επιδρομή μοιάζει σαν τις παλιές εκείνες επιδρομές πειρατών, ληστών ή κλεφτών και αρματολών στα χωριά και στα κάστρα. Υπάρχει μια επίδειξη ισχύος, μια αλαζονεία, μια έπαρση ελευθερίας σ΄ αυτή την επέλαση. Η αγέλη διέρχεται κεντρικούς δρόμους και παραδρόμους και ξεσηκώνει όλα τα οικόσιτα ζώα. Οι γάτες σκαρφαλώνουν στα δέντρα ή στα κεραμίδια και κοιτούν ασφαλείς. Οι κότες, τα γαλιά, οι χήνες, όπου υπάρχουν αγροικίες, αναστατώνονται, κακαρίζουν. Τα κουνέλια κρύβονται, τα γουρούνια γρυλίζουν και τα γαϊδούρια γκαρίζουν. Τα άλογα υψώνουν τα αυτιά τους και χλιμιντρίζουν χτυπώντας τις οπλές στο αχούρι. Και οι οικόσιτοι σκύλοι ορμούν στα κάγκελα, στις ταράτσες και χαλούν τον κόσμο γαβγίζοντας. Όσοι είναι ράτσες «καλλιεργημένες» στα κυνοτροφεία αντιμετωπίζουν την επελαύνουσα αγέλη με περιέργεια, πανικό και υστερία.

Δεν μπορούν να καταλάβουν. Όσοι όμως σκύλοι έχουν καταστεί οικόσιτοι εξ αδεσπότων, το βλέπεις, λαχταρούν την επανένταξη, νοσταλγούν την αλητεία και φωνάζουν με παράπονο «Πάρτε με απ΄ εδώ».

Η επηρμένη ασύδοτη ελευθερία αφού εκπληρώσει την προβοκατόρικη παρέλασή της γυρίζει στα γνωστά της μέρη, στους αναπεπταμένους κάμπους και στις πλαγιές των λόφων, αλλά κοντά στους οικισμούς, κοντά στις χωματερές ή στις παρυφές των εξοχικών σπιτιών, των εστιατορίων. Η αγέλη επιβιώνει καταναλώνοντας τα περισσεύματα του πολιτισμού και χορταίνει χωρίς προτιμήσεις, ποιότητες τροφής, χωρίς απαιτήσεις ειδικών γεύσεων. Ερωτεύεται, τρώει, πίνει, περιπλανάται, γεννάει και πεθαίνει η αγέλη χωρίς να έχει φόβο θανάτου, χωρίς τη συνείδηση ότι είναι θνητή. Αυτή η συνείδηση της θνητότητας που κάνει τις αγέλες των ανθρώπων να οργανώνονται με θεσμούς από το λίκνο στον τάφο και να παρηγορούνται κάνοντας τέχνη και καταναλώνοντας τέχνη.

Και όποιες άλλες Δεσπόζουσες.