Ένας ύμνος στα αδέσποτα

ΧΡΟΝΙΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΣΩ ΕΝΑΝ
ΥΜΝΟ ΣΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥ
ΔΙΝΕΤΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ
ΚΟΝΤΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩ
ΝΑ ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΘΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΜΙΚΗ
ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΗΣ
ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΕΝΑ
ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ: ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΚΑΙ Η
ΔΕΣΠΟΖΟΥΣΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ
ΣΕ ΧΑΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ
Tα αδέσποτα! Και πρώτα αυτός ο έξοχος χαρακτηριστικός όρος: σκυλιά χωρίς αφέντη, χωρίς κύριο, χωρίς καν φιλόζωο ή φιλόζωη οργάνωση. Απολυμένα, ασύντακτα (;), αναρχικά, άτακτα, απειθάρχητα, χωρίς φίμωτρο και χωρίς λουρί. Ελευθέρας τροφής, απρογραμμάτιστης δίαιτας και ασύδοτης σεξουαλικής συμπεριφοράς.

Υπάρχουν τα αδέσποτα μονήρη και τα αδέσποτα της αγέλης, της παρέας, της συλλογικής αλητείας. Τα αδέσποτα μονήρη είναι συνήθως θύματα απέλασης. Διωγμένα από τα σπίτια, αφού εξεπλήρωσαν τα κέφια και τα γούστα κυρίων, κυριών και τέκνων, περιφέρονται σαν μετανάστες που ζητάνε νέα πατρίδα, ήτοι νέο σπιτικό και άσυλο. Είναι συνήθως αδέσποτα προσωρινά που νοσταλγούν τη θαλπωρή ενός σπιτιού, μιας αυλής, ενός μπαλκονιού, τέλος πάντων μιας προστατευμένης στέγης. Γι΄ αυτό είναι μελαγχολικά, παίρνουν από πίσω όποιον περαστικό τα χαϊδέψει ή απλώς και μόνο σταματήσει να οικτίρει την τύχη τους. Αν είναι τυχερά ξαναβολεύονται μ΄ έναν δεσπότη και αναλύονται σε δουλικές κολακείες ευγνωμοσύνης και υποκρισίας. Είναι αδέσποτα κατά λάθος.

Το αυθεντικό αδέσποτο είναι γεννημένο και μεγαλωμένο εκτός επικράτειας δεσποτάτου. Ζει με άλλα μαζί, θηλυκά και αρσενικά, γέρικα και μωρά και περιφέρεται σε έναν ευρύ αλλά όχι απροσδιόριστο τόπο. Συχνά διαπιστώνεις πως αυτή η αναρχούμενη αμάδα έχει ορισμένους απλούς αλλά σαφείς ιεραρχημένους σκοπούς, όρους και όρια. Αν άτεγκτη ανάγκη επιβίωσης δεν το καλεί, η μία αγέλη δεν παραβιάζει τα σύνορα μιας άλλης αγέλης. Και όταν σημειώνεται σύρραξη, είναι αυτό το κυρίαρχο και νομοτελειακό που χαρακτηρίζει ολόκληρη την έμβια φύση: η τροφή, η πείνα.

Στην αγέλη των αδέσποτων δεν υπάρχει αρχηγός. Κι όμως συχνά διαπιστώνεις πως κάποιος οδηγεί και οι άλλοι ακολουθούν αδιαμαρτύρητα. Αλλά αυτός ο περιστασιακός ηγέτης είναι ο ευφάνταστος τολμητίας της στιγμής. Βάζει κάτι στον νου του, οσφραίνεται ή τον ελκύει ένας ήχος από μακριά και σχεδιάζει μιαν εκδρομή διαπιστωτική. Η περιέργειά του ή το ενστικτώδες ενδιαφέρον του γίνεται αυτομάτως περιέργεια και ενδιαφέρον της αγέλης, που τον ακολουθεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που κατά τη διάρκεια της εκδρομής και ενώ ο έχων την έμπνευση σκύλος προπορεύεται, ένας άλλος μέσα από την ομάδα αφουγκράζεται κάτι ή κάτι λιγουρεύεται. Αμέσως αλλάζει πορεία, κατευθύνεται προς τον στόχο του και τότε ολόκληρη η αγέλη ακόμη και ο πριν λίγο προπορευόμενος ακολουθούν τον νέο Κολόμβο, χωρίς σχόλια, αντιρρήσεις ή διαμαρτυρίες. Αυτό το παιχνίδι επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές καθημερινά, τόσο που σχηματίζεις την εντύπωση πως αυτό, το παιχνίδι, αποτελεί την ουσία κι όχι ο εκάστοτε εφευρισκόμενος σκοπός. Η ουσία είναι η περιπλάνηση, ο αυτοσχεδιασμός και η χαρά της πρωτοβουλίας.

Κυρίαρχη μορφή μέσα στην αγέλη των αδέσποτων είναι οι σκύλες που θηλάζουν. Δυσκίνητες με τις θηλές των μαστών τους να κρέμονται και πέντε, έξι, επτά κουτσούβελα να τις ακολουθούν και σε κάθε στάση να κρέμονται από τα βυζιά τους και να ρουφάνε αχόρταγα. Η εικόνα είναι σαφώς μια μικρογραφία της μητριαρχικής κοινωνίας που πέρασε κάποτε και η ανθρωπότητα. Αυτές οι δυσκίνητες γαλακτοφόρες υπάρξεις, όπως κάθονται στο κέντρο της αναπαυόμενης αγέλης και παρατηρείς πως τα αρσενικά δημιουργούν έναν κύκλο προστασίας και ασφάλειας γύρω από την τελετή του θηλασμού, μοιάζουν σαν τις καθιστές στεατοπυγικές θεότητες που μας κληροδότησε ο πολιτισμός του Αιγαίου αλλά και της Αιγύπτου.

Η αγέλη των αδέσποτων, αν έχεις την ευκαιρία να καταγράψεις την ιστορία συγκρότησής της, θα διαπιστώσεις ότι είναι κοινωνία συγγενών. Η διαμόρφωσή της ξεκινά από ένα πρώτο ζεύγος που συνεχώς αναπαράγεται και πολλαπλασιάζεται χωρίς διακρίσεις ράτσας και ηλικίας. Και όταν ένα θηλυκό εκπληρώσει τη μητρική του αποστολή, δεν αποκλείεται καθόλου να σμίξει ερωτικά με το παιδί της.

Μια αγέλη αδέσποτων είναι μια πολυφυλετική ομάδα με όλες τις πιθανότητες διασταυρώσεων, έτσι ώστε ενώ οργανωτικά αποτελούν ένα ισορροπημένο σύνολο, βιολογικά είναι το κάθε άτομο νόθο τέκνο μιας ελεύθερης ερωτικής όρεξης της στιγμής. Και ως νόθο είναι ανθεκτικό, χωρίς τις ευαισθησίες της αριστοκρατικής και εκλεκτής ράτσας.

Όταν η αγέλη βρει τροφή, επικρατεί ο νόμος «ο καθένας κατά την ανάγκη του», λες και εφαρμόζουν ό,τι ονομάστηκε ουτοπία του Μαρξ. Στην πραγματικότητα εφαρμόζουν έναν αταβιστικό νόμο της μητριαρχίας, όπου η μητέρα μοιράζει την τροφή με τη λογική: περισσότερα και καλύτερα στο παιδί που έχει ανάγκη.

Έχω παρακολουθήσει τσιμπούσι αδέσποτων και έχω μένει άναυδος από τη δικαιοσύνη της μοιρασιάς. Αν υπάρχει μητέρα με κουτάβια, τα υπόλοιπα σκυλιά σχηματίζουν έναν κύκλο και αφήνουν τη μητέρα να ταΐσει πρώτα τα μωρά. Αν περισσέψει τροφή, τότε τα υπόλοιπα ρίχνονται και τότε, συχνά, ανταγωνίζονται και καβγαδίζουν διεκδικώντας τη μερίδα τους.

Υπάρχουν τα αδέσποτα μονήρη και τα αδέσποτα της αγέλης, της παρέας, της συλλογικής αλητείας