ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο άνευ ορίων υπέρμαχος του Έρωτος

«Από πολύ νωρίς», εξιστορεί ο Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975), «απαρνούμαι την κοινωνική ψευτιά και αδικία και όλα τα δεινά που συσσωρεύονται εν ονόματι πλαστών ιδεών, απανθρώπων». Ακολούθησε τις ιδέες του «παππού Τολστόι» αλλά διαφοροποιήθηκε από τις απόψεις εκείνου περί των ηδονών και «αντί κα λόγερος, έγινα ο άνευ ορίων υπέρμαχος του Έρωτος». Πολύ γρήγορα απέρριψε τον μαρξισμό: «Οι ντιρεκτίβες του είναι για υπηρετικά πρόσωπα» (συνέντευξη στην Ανδρομάχη Σκαρπαλέζου, Ηριδανός 4/1976).

Διατήρησε ζωντανό μέχρι τέλους τον σύνδεσμό του με τον Μπρετόν και πάντα εκτιμούσε τις θεωρίες του Φρόιντ. Στο γραφείο του, υπήρχαν κορνιζαρισμένες οι φωτογραφίες και των δύο (ό.π.). Εξάλλου συνδέθηκε με τη διάσημη μαθήτρια του Φρόιντ Μαρία Βοναπάρτη και έγραψε εισαγωγικά σημειώματα σε δύο έργα της.

Η δημιουργική του ενασχόληση με τη φωτογράφηση αποτυπώνεται στο σχετικό λεύκωμα των Εκδόσεων Άγρα· ενώ από τις φωνογραφήσεις του προήλθε το πρόσφατο CD με τον Γιάννη Τσαρούχη να διαβάζει Καβάφη.

Στην ποίησή του καταπλήσσει «η απουσία του κακού». Ποιήματά του απαθανατίζουν δρόμους όπως το «Εις την οδόν των Φιλελλήνων»: «Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Εις την οδόν διήρχοντο λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο- από άνδρας λογής λογής, κούρους λιγνούς και αρρένας βαρείς, μυστακοφόρους».