Το Πνεύμα του Τόνου

Φθορά!
Της Εύας Κοταμανίδου

Μια ύπουλη, αργή διάβρωση κάθε έννοιας ήθους μοιάζει να επηρεάζει και να διαμορφώνει, εδώ και αρκετά χρόνια, τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές. Το βιώνεις καθημερινά στον δρόμο, στα λεωφορεία, στην όποια συναλλαγή, στην οδήγηση, στο παρκάρισμα… Βρισιές, χτυπήματα, αγκωνιές, σπρωξίματα, μέχρι απειλές για τη ζωή του, έστειλαν προχθές, στο κέντρο της Αθήνας, οδηγό Ι.Χ. αυτοκινήτου στο νοσοκομείο. Ο καθείς και ο εαυτούλης του, τα καλά και συμφέροντά του. Ο «άλλος» δεν υπάρχει κι αν υπάρχει, ενοχλεί, εμποδίζει. Το φαινόμενο δεν είναι νεοπαγές, ούτε περαστικό. Χρόνο με τον χρόνο απλώνεται και βαθαίνει. Η διάχυτη διαφθορά γεννά φθορά ψυχική, πνευματική, αποδιαρθρώνει τη ζωή μας. Ένας ολόκληρος κοινωνικός ιστός από κρατικούς υπαλλήλους, πολιτικούς, επιχειρηματίες, δικηγόρους, πρόσωπα υπεράνω κάθε υποψίας, βρέθηκε να συνδράμει και να στηρίζει το περιβόητο νεοαποκαλυφθέν συνδικάτο του εγκλήματος των φυλακών ανά τη χώρα. Ένα πανίσχυρο παρακράτος τού υποκόσμου με τους δικούς του άτεγκτους κανόνες και νόμους, σ΄ έναν κύκλο αίματος, εκδίκησης, απαγωγών, συμβολαίων θανάτου, ξεπλύματος βρώμικου χρήματος… Ζωές στο απόσπασμα, όλα θυσία στον βωμό του πλουτισμού, της εξουσίας, για μια κόκκινη λιμουζίνα, για μια επίδειξη απατηλής δύναμης. Και καυχόμαστε ακόμα, χωρίς ντροπή, για την ύπαρξή μας ως περιούσιος λαός, φορέας πολιτισμού και Δημοκρατίας.

Να ΄ταν κι άλλα τα χρόνια εκείνα. Όσοι ομνύουν σήμερα στις αξίες και στο ήθος ενός πανανθρώπινου πολιτισμού εκλαμβάνονται ως αφελείς αιθεροβάμονες.

Κι όλο λιγοστεύουν.