ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΑΚΡΙΒΑ ΤΗΝ ΑΔΟΛΗ ΑΦΕΛΕΙΑ

Στο πλαίσιο των κωμικών, αρχικά, ανατροπών η δήλωση της κυρίας Ρέινμαντλ, «Τίποτε δεν πήγε όπως έπρεπε να πάει», προκαλεί στο μυαλό της Ντέυ την αντίδραση «μα αυτό δε γίνεται πάντοτε;», φράση που δεν εκστομίζεται. Πάνω σ΄ αυτόν τον καμβά εκτυλίσσονται τα γεγονότα, με την αγωνία να εντείνεται έως την τελική έκρηξη.

Πράγματι, όλα πηγαίνουν κατά διαόλου. Η άδολη αφέλεια των Αμερικανών πληρώνεται ακριβά. Στην εξιστόρηση του Μπόουλς συγκρούονται δύο πολιτισμοί, οι οποίοι ποτέ δεν συνομιλούν. Και αυτό φαίνεται στις στιγμές που ξεσπά η ειλικρίνεια του Γκρόβερ ή στις στιγμές που εμφανίζονται υπηρέτες και Ινδιάνοι. Ο χορός των προσώπων είναι κουρδισμένος στην εντέλεια. Η αγωνία εντείνεται και μαζί της ο αφηγηματικός ρυθμός. Κάποιες γενικόλογες σκέψεις που αποδίδονται στους ήρωες με άρωμα υπαρξισμού φαλτσάρουν, αλλά αυτό δεν καταστρέφει τον γενικό τόνο.

Μαριχουάνα, LSD, μορφίνη, σκοπολαμίνη. Καθρέφτες στα κρεβάτια. Γητεύτρα φύση. Το ζεύγος των Αμερικανών περιηγητών ήταν πολύ αθώο- ή πολύ προνομιούχο- για να διακρίνει τον γκρεμό που τους χώριζε από τους συνομιλητές του. Δεν έδωσε σημασία. Και απέδειξε ότι, ναι, αυτό συμβαίνει πάντοτε: Τελικά, τίποτε δεν πηγαίνει όπως έπρεπε να πάει.