Φαινόμενα διαφθοράς, διαπλοκής και αδικίας ενός αιώνα

Αν πρόχειρα αποπειραθώ να κατηγοριοποιήσω τα φαινόμενα διαφθοράς, διαπλοκής και εξουσιαστικής βίας, αδικίας, παρανομίας που συναντά κανείς σε πρώτη ματιά στην πεζογραφία του 19ου και των αρχών του 20ού αι. (αν αυτό θεωρηθεί ως «παρελθόν» της κοινωνίας που ζούμε!) θα διαπιστώσει πως:

Α) Η πολιτική ασκείται από άτομα ματαιόδοξα και φαύλα, υπηρέτες των συμφερόντων των ισχυρών, με ελαστική συνείδηση, ανύπαρκτες ηθικές αντιστάσεις, τάσεις παράνομου πλουτισμού. Όσοι πάλι ασκούν αυξημένα καθήκοντα ως κυβερνήτες ή υπεύθυνοι σε κομβικά διευθυντικά πόστα αντιμετωπίζουν τον πολίτη είτε ως ψηφοφόρο, είτε ως όργανο στενών συμφερόντων, είτε ως εχθρό του καθεστώτος, είτε ως προδότη του έθνους. Β) Η Δικαιοσύνη είναι απάνθρωπη, αργυρώνητη, ερμηνεύοντας το ήδη σαθρό νομικό οικοδόμημα με γνώμονα τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης ή υποκύπτοντας στους εκβιασμούς ομάδων, συμμοριών, ληστών και κουμπουροφόρων.

Η περιγραφή ισχύει και για τους δικαστές και για τους δικηγόρους, με τους τελευταίους να πλουτίζουν τρενάροντας υποθέσεις, απομυζώντας κληρονομιές και δωροδοκώντας σωφρονιστικούς υπαλλήλους να κάνουν τα στραβά μάτια για τους πελάτες τους ή να δυσχεραίνουν τον εγκλεισμό των αντιδίκων τους ωθώντας ακόμη και στον θάνατο από ασιτία ή αυτοχειριασμό.

Γ) Η Αστυνομία εκτός από απαίδευτη και ακατάλληλη λόγω ελλείψεως προγραμμάτων ειδικής άσκησης, ήταν τελείως διεφθαρμένη. Χωροφύλακες, συνοριοφύλακες, τελωνιακοί συχνά ασκούν και το «επάγγελμα» του ληστή, ανήκουν σε συμμορίες ή διευκολύνουν τις δραπετεύσεις εγκληματιών, ενώ στις τάξεις τους κυκλοφορούν ευρέως χασίς και όπιο.

Δ) Η Εκκλησία υπηρετείται από έναν λαϊκό κλήρο αγράμματο αλλά συχνά φιλάνθρωπο και από την εκκλησιαστική ηγεσία που ζει παχυλά, συνεργάζεται με τη φαύλη πολιτική, δικαστική και πνευματική νομενκλατούρα, ενώ καλύπτει με την υποκρισία, το ράσο και τη σεμνοτυφία όργια με ανεψιές και βιασμούς αγοριών μέσα σε ρυπαρά μοναστήρια. Όσο για τη χρυσοφιλία του κλήρου είναι χούι παλιά εντοπισμένο ήδη από τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη.

Ε) Η Εκπαίδευση και κυρίως η Πρωτοβάθμια ασκείται από εμπειρικούς δασκάλους και δασκάλες, έρμαιους στα κέφια, στα συμφέροντα και στους εκβιασμούς των τοπικών αρχόντων, των πλούσιων γονέων και των αυταρχικών εγκυκλίων. Οι δε ελέγχοντες επιθεωρητές όταν δεν κάνουν επίδειξη ισχύος και δεν προσπαθούν να ξιπάσουν τους υφισταμένους τους με τα ηλίθια πνευματικά τους πονήματα είναι πειθήνια όργανα των πολιτικών τζακιών.

ΣΤ) Έφοροι, τελώνες, συμβολαιογράφοι, ταμίες, έμποροι, κλητήρες, υπάλληλοι σε υπεύθυνες θέσεις λειτουργούν ως μικροί τυραννίσκοι μεταφέροντες στους πολίτες τις πιέσεις και τις ταπεινώσεις που δέχονται από τους προϊσταμένους τους. Ζ) Και ολόκληρη η κοινωνία χαρτοπαίζει, φοροδιαφεύγει, εκβιάζει, εκβιάζεται, υποκρίνεται και επιδεικτικά θρησκεύεται, ενώ υπονομεύει τον γείτονα, ανωνυμογραφεί συκοφαντώντας, λουφάζει, φυγοδικεί, στρεψοδικεί, δωροδοκεί και τα «πιάνει». Αυτά καταγράφουν οι συγγραφείς μας επί έναν αιώνα από ιδρύσεως του νέου κράτους.

Μήπως σας θυμίζουν όλα αυτά κάτι; Ε! τότε καταγράψτε τις διαπιστώσεις του Β. Βασιλικού, του Θ. Βαλτινού, του Πλασκοβίτη, του Καραγάτση, του Κουμανταρέα, του Αλαβέρα, του Σκαρίμπα, του Κοτζιά, του Τσίρκα, της Αλεξίου, της Αξιώτη, του Αθανασιάδη, του Μπακόλα για να μείνω στους κλασικότερους.

Και παλιότερους. Οι ακτινολόγοι της κοινωνίας μας.