«ΑΝΟΙΞΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ»

Το σύνολο, σχεδόν, των δώδεκα διηγημάτων- που έχει αποδώσει πολύ καλά στα ελληνικά ο Αχιλλέας Κυριακίδης- είναι μικρά κομψοτεχνήματα. Κυρίως, ίσως, τα μικρότερα. Όπως το «Cafe Μiramar», όπου ο αφηγητής, στο μπαλκόνι ενός παραλιακού ξενοδοχείου της Αλεξάνδρειας, βγήκε να κάνει μια πρόποση στον Καβάφη, μιλώντας του στραμμένος προς τη θάλασσα. Του είπε ότι επισκέφτηκε το σπίτι του τη μέρα εκείνη, του είπε ότι κάθησε στην καρέκλα τού γραφείου του. «Άνοιξα κάτι βιβλία γραμμένα στη γλώσσα του Ομήρου και του Καζαντζάκη και μετά, ξάπλωσα στο κρεβάτι σου, έκλεισα τα μάτια και θρήνησα τη μοίρα μου, τη μοίρα του άξεστου Βαρβάρου». Ξαφνικά ο αφηγητής ακούει από το διπλανό μπαλκόνι μια γυναίκα να τραγουδάει Κουρτ Βάιλ στα γερμανικά, την καλεί, πίνουν σαμπάνια, εκείνη μετά του δίνει ραντεβού την άλλη μέρα στο «Cafe Μiramar». Αλλά την άλλη μέρα ο αφηγητής ανακαλύπτει ότι είχε δει μια οπτασία, ότι εκείνη η γυναίκα δεν ήταν παρά μία από τις τελευταίες Ελληνίδες της Αλεξάνδρειας που έμενε παλιά, αλλά όχι πια, στο δωμάτιο αυτό και ότι το καφέ του ραντεβού ήταν ένα ελληνικό καφέ που δεν υπήρχε πλέον.