Νέοι Δίσκοι

Νέες Μπαέζ εν δράσει
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Την εικόνα της πόλης να ξεθωριάζει ονειρεύεσαι όλο και πιο πολύ, αν δεν είσαι πολλά τραγούδια ήδη μέσα στις διακοπές. Ο καθαρός αέρας του βουνού, οι παγωμένες πηγές και τα τζιτζίκια, μαζί με τα λάστιχα που στριγκλίζουν στη στροφή, φτιάχνουν τον ήχο. Με τις τελευταίες μουσικές εξορμήσεις, η Τζόαν Μπαέζ θα χαιρόταν όλο και πιο πολύ.

Αν δεν την έχετε γνωρίσει ήδη από τα «Γκόσπελ του πειρατή» («Τhe Ρirate΄s Gospel»), είναι καιρός να μάθετε την αλήθεια της Αlela Diane μέσα από το καινούργιο της «Τo Βe Still», το οποίο, αντίθετα με οτιδήποτε ακίνητο στις folk παραδόσεις (και υπάρχουν πολλά), κάνει τις διαδρομές του στη νέα americana σαν αέρας που φέρνει μυρωδιές από παντού. Και με μια πολύ προσεγμένη όμως και φίνα παραγωγή στο στούντιο.

Είναι η δροσερή μουσική της στιγμής. Το αντίδοτο του καύσωνα, όπως το σκέφτομαι τώρα- και δεν το είχα σχεδιάσει από πριν- με το που άρχισε να παίζει το «Dry Grass & Shadows» γλυκά και μάλλον κάπως απρόσμενα. Σύμπτωση (απλώς) είναι πως η Diane έρχεται από τα ίδια τα μέρη με την Τζοάνα Νιούσον, το κορίτσι που μάγεψε- στ΄ αλήθεια, το ζήσαμε αυτό- όλες τις ψυχές της indie folk σκηνής. Και είναι πιο πολλές από ό,τι νομίζετε. Δηλαδή, έρχεται από τα βόρεια της Καλιφόρνιας (έτσι γράφει στο myspace της) και μόλις μετακόμισε σε καινούργιο σπίτι μαθαίνω και από το blog της. Πανέμορφο τραγούδιτο ομώνυμο «Τo Βe Still»- και σαν υγρό ακούγεται το the Οcean. Μπάντζο και «πένταλ στυλ» κάνουν τον ήχο ακόμη πιο γάργαρο, αλλά είναι η φωνήπολύ ξεχωριστή και φολκ στο DΝΑ της – που θα κερδίσει τις εντυπώσεις, σαν ιστορία του δάσους με μυστήριο που θα θυμάσαι για πολύ.

Μη νομίσετε όμως πως η Αlela έχει μείνει μόνο εκεί πάνω, ξεχασμένη στην κατασκήνωση. Το «Οlympia» του Παρισιού την υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες, γιατί- άλλαξαν πια οι εποχές- αυτός που χτες έπαιρνε τα βουνά είναι σήμερα το talk of the town. Κάπως έτσι μεγαλώνουν τα κορίτσια που ακούνε Πάτσι Κλάιν. Τα άλλα… δεν ξέρω.

LΙΝΚ:

● www.mariamarkouli.blogspot.com

Πλανήτης Ποπ τώρα

●Όλοι ετοιμάζονται να πουν αντίο στον Μάικλ Τζάκσον. Ο 50 Cent τού αφιερώνει το καινούργιο mixtape του «Forever Κing». Και το δίνει δωρεάν από το σάιτ του http://www.

thisis50.

com/profiles/blogs/50-cent-forever-king-free.

●Σήμερα στο Μιλάνο οι U2 ξεδιπλώνουν το transformer σκηνικό και τον καλύτερο live εαυτό τους. Η «360 Τour» καίει. Χαιρετίσματα στο μέτωπο.

●Μετά το «Ηyde Ρark», ένας είναι ο δρόμος: οι Βlur και πάλι μαζί.

«Τhere is no other way». Το είπε και ο Ντέιμον.

●40 χρόνια από τότε που ο άνθρωπος πάτησε στη Σελήνη. Και ο άνθρωπός μας στο Διάστημα, ο Ντέιβιντ Μπάουι, βγάζει το «Space Οddity» σε νέο Εp, με τέσσερις εκδοχές του κομματιού και τη δυνατότητα να ριμιξάρουν οι φαν την αυθεντική ηχογράφηση. Υπομονή έως τις 20 του μήνα. Μέχρι τότε απλά moonwalking στη μνήμη του Τζάκο.


Ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει…

… ήτουλάχιστον δεν χρειάζεται να βιάζεται κανείς, γιατί πάντα οι διαδρομές είναι πιο ωραίες- δεν θα περίμενες τίποτε άλλο από ένα φολκ κορίτσι με ένσημα στη δουλειά. Η Devon Sproule δεν χάνει τον καιρό της, η ζωή της μοιάζει μια αλυσίδα από τραγούδια, αφού το πρώτο της άλμπουμ το ηχογράφησε στα δεκάξι. Στον Καναδά, οι «νέοι» ξεκινάνε καριέρα πραγματικά νέοι. Στο «Don΄t Ηurry For Ηeaven» (Τin Αngel Records) σε παραγωγή του συζύγου Ρaul Curreri, ακούς την ώριμη μουσικά Sproule να δοκιμάζει να ανοιχτεί σε κάντρι και ποπ και το Σύμπαν (όπου κι αν βρίσκεται) να παίρνει το μέρος της. Δίνω έξτρα πόντους για τη διασκευή του «Sponji Reggae» των Βlack Uhuru. Αλλά έτσι κι αλλιώς, ένα CD που έχει τραγούδι το «Υου Νeed Α Μaria», όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορώ να μην το προτείνω…

… και η Κόλαση να συρρικνωθεί
Μπορεί να ήταν μυστηριώδης ύπαρξη σε αιθέρια gothic νουβέλα- αυτό μαρτυράει η φωνή της. Η Μarissa Νadler όμως έχει τόση μουσική μέσα της, που δεν θα χώραγε μόνο σε σελίδες. Η ατμόσφαιρα λοιπόν βοηθάει απλά το τραγούδι να βγει μπροστά, με την τεχνική τής Βοστωνέζας να δημιουργεί από τα σκοτεινά που εμπνέεται, πυκνά και όμορφα ποπ (στην ουσία) κομμάτια σαν το «Little Ηells» (έτσι λέγεται και το CD) και το «Ghosts and Lovers». Γιατί η αγάπη είναι ροζ και μαύρο. Μαζί.

Αλήθεια, η Joan Βaez τι να κάνει; Η μούσα του Ντίλαν και αιώνια folk singer επανεκδίδει το «Gone From Danger» (του 1997) με διπλή, πιο ισχυρή δόση. Στηρίζει τη νέα γενιά των δημιουργών τής φολκ σκηνής και παίζει με το παλιό και το καινούργιο σαν να διαλέγει το ιδανικό χρώμα για το σαλόνι όπου θα περάσει τις αγαπημένες ώρες της η μέρας. Επίσης, λέει και το «Ramona». Του Μπομπ.