ΜΕ ΥΠΑΙΝΙΓΜΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΕΣ

Η Ζατέλη δεν κάνει το λάθος να ηθικολογήσει. Το θέμα της δεν είναι αν «πρέπει» ή «δεν πρέπει» να χτυπάει η καρδιά μας για κάποιον από το αίμα μας. Μην ξεχνάμε ότι τα βιβλία της διαπνέονται από παγανιστική λογική. Το θέμα λοιπόν είναι τι κάνουμε όταν μας τύχει κάτι τέτοιο. Πώς το διαχειριζόμαστε. Και είναι υπέροχος ο τρόπος που τα λέει-χωρίς-να-τα-λέει όλα αυτά στο μυθιστόρημά της: μέσα από τις περιπέτειες άλλων, μέσα από τις ιστορίες που γράφει η Λεύκα, μέσα από τη σχέση της με ένα δύσμορφο κορίτσι δίδυμό της που πεθαίνει, μέσα από τον συμβολισμό του λύκου κ.λπ. Όλο το βιβλίο είναι γεμάτο υπαινιγμούς αλλά γι΄ αυτό ακριβώς, ακόμα κι όταν καμιά φορά φλυαρεί, δεν θέλεις να το αφήσεις απ΄ τα χέρια σου. Διότι λέει άλλα πράγματα από κάτω· κι ακόμα περισσότερα σε δεύτερο επίπεδο, όπου σχολιάζει την τέχνη του συγγραφέα ο οποίος πρέπει κι αυτός να αγαπάει, αλλά και να ελέγχει τον έρωτά του για τους ήρωές του- τα παιδιά του. Άλλωστε, όπως έχει πει η Ζατέλη: «Το μυστικό στην τέχνη είναι να σε προσανατολίζει προς το νόημα της ζωής χωρίς να διαπράττει το λάθος να το προσδιορίζει».