Το Πνεύμα του Τόνου

Άλωσις και άλλοθι
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Συχνά στην Επίδαυρο αστεράκια της τηλεόρασης, οι ευτελισμένοι στο μίζερο ρεπερτόριο λαϊκοί πρωταγωνιστές, βαφτίζονται κωμικοί και τραγικοί ήρωες, σε μια προσπάθεια να εξιλεωθούν. Και έχει ένα νόημα, νόμιμο πιθανόν, το εγχείρημά τους. Κάποιοι από αυτούς ξεκίνησαν με γενναία φόντα και στην πορεία παρεξέκλιναν.

Έχουν δικαίωμα να δοκιμάσουν. Αλλά γιατί δεν γίνεται το ίδιο σε όσους τραγουδιστές ζητούν το Ηρώδειο; Γιατί μερικές σπουδαίες φωνές, όταν ξεκίνησαν με σημαντικούς συνθέτες, θέλουν να εκμεταλλευτούν τον χώρο κάτω από την Ακρόπολη, για να προμοτάρουν τον καινούργιο τους δίσκο;

Εγώ δεν θα είχα αντίρρηση να ακούσω σπουδαίες λαϊκές φωνές, έστω και αν γέρασαν στα σκυλάδικα, να προτείνουν ένα ποιοτικό και ποιητικό ρεπερτόριο. Αλλά πώς να ξεφύγουν από τις δημόσιες σχέσεις των δισκογραφικών εταιρειών. Ας δοκιμάσει το ΚΑΣ να ζητήσει από τους λαχταρούντες Ηρώδειο λαϊκούς αοιδούς ρεπερτόριο ανάλογο με την ιστορία και την αισθητική τού χώρου.

Αλλά και οι φιλανθρωπικές οργανώσεις που μπαίνουν ως ασπίδες για να αλωθεί το Ηρώδειο ας υποχρεωθούν να εισπράττουν τα φιλάνθρωπα εισιτήρια των μουσικόφιλων απαιτώντας από τους «πολιορκητικούς κριούς» λαϊκούς τραγουδιστές υψηλό, ανάλογο με τους σκοπούς τους, ρεπερτόριο.

Για να δούμε πόσοι θα τσιμπήσουν!