Νεοκλασικό και μιλιτέρ

Είχα την ευκαιρία, χάρη στη δημοσιογραφική αποστολή που οργάνωσε το Ελληνικό Φεστιβάλ, να παρακολουθήσω μαζί με τρεις συναδέλφους τη λονδρέζικη πρεμιέρα στη σκηνή του Νational, Litleton. Η ιστορία της φλογισμένης από έρωτα βασίλισσας για τον νεαρό Ιππόλυτο, γιο του άντρα της Θησέα, ήταν μια ακαδημαϊκή παράσταση, δίωρη, χωρίς διάλειμμα.

Ο Νίκολας Χάιτνερ, με αυτοπεποίθηση, την οδήγησε στις ασφάλειες και τις λιτές γραμμές του νεοκλασικισμού.

Αποφεύγοντας όλα τα ρίσκα και αντλώντας από τη λάμψη της οσκαρικής πρωταγωνίστριας και την τεχνική των ηθοποιών του, αδιαφόρησε για τις εναλλαγές ρυθμού, την ένταση του αφηγηματικού χρόνου, έτσι που όλα έμοιαζαν κολλημένα στον μοντερνισμό των 70s.

Στο γεωμετρικό σκηνικό (ένας ανοιχτός χώρος, περιστοιχισμένος από μαρμάρινους, φθαρμένους τοίχους, με έναν γιγάντιο βράχο στη μία άκρη, μια βρυσούλα στην άλλη και τέσσερις καρέκλες φερ φορζέ), τα πρόσωπα ντυμένα με διαχρονικά φορέματα (η Φαίδρα άλλαξε δύο μακριές τουαλέτες σεταρισμένες με νεοκλασικά κοσμήματα) και μιλιτέρ ανδρικά κοστούμια συγκρούστηκαν ρητορικά, ώς την αυτοκτονία της ερωτοχτυπημένης, ηλικιωμένης μητριάς.

Άμα τη εμφανίσει τής Μίρεν όλα τα βλέμματα ήταν κολλημένα επάνω της. Η πλούσια εμπειρία σκηνής και ζωής, η αίγλη της μεγάλης επιτυχίας και η αγάπη του κόσμου, της χάριζαν μια μυστική διάσταση ενδιαφέροντος. Απόλυτα κυρίαρχη, επέτρεπε στην ερμηνεία της μεγάλη ελευθερία και ταυτόχρονα την περιόριζε, φρενάροντας την αίσθηση ενός μελοδράματος.

Από αυτό όμως έως την τραγωδία το ποτάμι είναι βαθύ.

Δεν το διαπέρασε κανείς. Ούτε στο δραματικό φινάλε με τη Φαίδρα, παραπαίουσα και αυτοδηλητηριαζόμενη, να πέφτει σαν άδειο ρούχο. Κι όταν άνοιξαν τα φώτα, η «βασίλισσα» σταρ, αρχικά με του θίασο και στη συνέχεια μόνη της στη σκηνή, δέχτηκε τα παρατεταμένα χειροκροτήματα των 1.000

θεατών της πρεμιέρας.