ΠΟΡΝΟΜΕΛΟ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ

Το Πόσο πάει μοιάζει σαν καλομελετημένο και σε σημεία καλογραμμένο σίκουελ της αυτοβιογραφίας της Μπέττυς. Στα τέσσερα κεφάλαιά του διαβάζουμε την ιστορία ισάριθμων τραβεστί, αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο των πρώτων δύο («Μινέλλι», «Δυστυχία»), πλαισιωμένη από την Μπέττυ οι υπόλοιπες («Σορέλλα», «Λώρεν»). Στο πωρώδες αυτό κείμενο κάνουν την εμφάνισή τους ρετάλια από ριζοσπαστικές ιδέες που προώθησε στην πρώτη περίοδό του το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων, το ΑΚΟΕ. Εντούτοις, η εξιστόρηση της ζωής των εκδιδόμενων τραβεστί ακολουθεί τα μέτρα και τα σταθμά που επέβαλε (αλλά και για τα οποία διψούσε)

εκείνη η εποχή: ιστορίες τραγικές που αναδιπλώνονται σε πορνογραφικό μελό καταγγελίας. Ως τέτοιες, κουμπώνουν εντελώς με μια εποχή που θα κάνουν επίσης σουξέ τα σχετικά γλοιώδη και μάλλον ηλίθια βιβλία των ρεπόρτερ Κώστα Καββαθά ( Ωραίο το φουστάνι σου Γιώργο μου ), Φώτη Σιούμπουρα ( Περιθώριο ) και Πασχάλη Τσαρουχά ( Αγόρια στην πορνεία ). Η ίδια εποχή θα κορυφωθεί με την ταινία Άγγελος (1982) του Κατακουζηνού, η οικονομία της οποίας θα βασιστεί στον μυθοπλαστικό εξαναγκασμό του ήρωα να γίνει τραβεστί (κάτι που δεν είχε συμβεί στον πραγματικό Χρήστο Ρούσσο). Από εκεί και πέρα η κοινωνία θα συστρέφεται σε μια όλο και πιο φοβική αντιμετώπιση της σεξουαλικής διαφοράς στη δεκαετία του ΄80. Τον τόνο δίνει άλλωστε πλέον η σταυροφορία της Αυριανής, που καλεί «να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το ηθικό ΑΙDS του χαμερπούς ομοφυλόφιλου, του βρωμερού αυτού υποκειμένου», αναφερόμενη στον Χατζιδάκι.