Ο ΛΕΚΕΣ ΤΗΣ ΛΑΓΝΕΙΑΣ

Κύριο χαρακτηριστικό στο έργο της Σάρας Ουότερς είναι το ότι η ομοφυλοφυλία περιγράφεται ως θετική κοινωνική προοπτική ή ως ατομική επιλογή- ουδέποτε δε ως απόκλιση ή λύση ανάγκης. Ο κόσμος των ανδρών δεν απεικονίζεται με ζοφερές πινελιές (όπως αλλού), η γυναικεία καταπίεση δεν καταγράφεται παρά μόνο έμμεσα, η απελευθέρωση προκύπτει ως φυσική αναγκαιότητα και όχι ως επαναστατικό πρόταγμα. Έτσι κι εδώ, όπου η Ουότερς έχει κατασκευάσει τον βικτωριανό κόσμο με πειστικότητα. Οι απόηχοι του Ντίκενς είναι παρόντες, η φιλολογία της γυναικείας απελευθέρωσης επίσης. Ο «λεκές της λαγνείας» όμως σκιάζει τις λοιπές όψεις της αστικής βιοποικιλότητας. Θέατρο και σεξ χρησιμεύουν ως υπόβαθρο στη διαρκή εναλλαγή ρόλων και σε μια ηδονοβλεπτική θεώρηση των πραγμάτων εμπλουτισμένη με ρεαλιστική χρήση των ερωτικών φαντασιώσεων. Η τεχνολογική πρόοδος, η ραγδαία αστικοποίηση και η ιδεολογία της κοινωνικής χειραφέτησης αναλύονται μόνο ακροθιγώς, ενώ η σοσιαλιστική στροφή στο τελευταίο τρίτο του βιβλίου δεν χρησιμεύει παρά ως συμπληρωματικό στοιχείο της πλοκής. Μοιάζει σαν η Ουότερς να έχει ως κύριο μέλημά της την επίδειξη της πολιτικής ορθότητάς της σ΄ ένα ευρύ κοινό. Άλλωστε, το τέλος του βιβλίου της με τη νεόκοπη εκδοχή της πάλαι ποτέ διευρυμένης οικογένειας το μετέτρεψε σε σαπουνόπερα η οποία προβλήθηκε από το ΒΒC.