Επεισόδια με εγκυρότητα

Χωρίς να διεκδικεί ρόλο φιλολόγου, ο Ψαρράς συμμετέχει στον διάλογο για το έργο και κυρίως τη ζωή του Καρυωτάκη, έχοντας γνώση των πηγών. Βασιζόμενος σε μαρτυρίες του Χαρίλαου Σακελλαριάδη (που σε βιογραφία του 1938 φαίνεται πως υπερτόνισε τη μελαγχολία και τη θλίψη του ποιητή για να μην υπάρξουν προβλήματα με την Εκκλησία, λόγω της αυτοκτονίας) ή του Αλέξη Μινωτή, συνδέει με έναν «σοβαρό, ευαίσθητο και οξυδερκή» Καρυωτάκη, δράση με γλέντια, πλάκες, ενασχόληση με την επιθεώρηση, χορούς, έρωτες αλλά και εγρήγορση πολιτική, και συμμετοχή στα κοινά. Προερχόμενος από μια συντηρητική, φιλοβασιλική οικογένεια, που ανήκε στο Λαϊκό Κόμμα, ο Καρυωτάκης φαίνεται πως εξελίχθηκε σε μαχόμενο και συνδικαλιστή που αναπτύσσει μια έμμεση σχέση με την Αριστερά. Κυρίως σε άνθρωπο με κοινωνικές ευαισθησίες και προοδευτικές αντιλήψεις. Δράση και απόψεις που του κόστισαν διώξεις, ταλαιπωρίες και δυσμενείς μεταθέσεις, προκαλώντας παράλληλα έναν κοινωνικό πεσιμισμό που συμψηφίζεται και δύσκολα διακρίνεται από τον προσωπικό.

Υπό αυτό το πρίσμα επαναφέρει προς ερμηνεία ο Τάσος Ψαρράς και την επίμαχη φράση, «τη χυδαία πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ», (στο σημείωμα που άφησε πριν αυτοκτονήσει ο ποιητής) θέτοντας το ερώτημα: κρυβόταν πίσω από τη «χυδαία πράξη» εκβιασμός και μάλιστα πολιτικός, με κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών ή εκμετάλλευση κοινών γυναικών; Τι κλιμάκωσε ανεξέλεγκτα την απόγνωση για τον ποιητή που «το μεγαλύτερο ελάττωμά του στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργεια, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθεια να πληροφορηθεί για όλες τις συγκινήσεις χωρίς τις περσότερες να μπορεί να τις αισθανθεί;».