«Τα παιδιά είναι μεγάλη πηγή έμπνευσης»

«Αντλώ έμπνευση από τα παιδιά. Επισκέπτομαι συχνά σχολεία και αυτό μου θυμίζει γιατί χαίρομαι τόσο πολύ που γράφω βιβλία για παιδιά», δηλώνει ο Άντονι Μπράουν, που εικονογραφεί επίσης και ανακηρύχθηκε ο έκτος «εθνικός» (δαφνοστεφής – laureate) συγγραφέας παιδικών βιβλίων στην Αγγλία. «Τα παιδιά είναι τόσο παθιασμένα, και εκδηλώνονται έντονα όταν κάτι τα ενδιαφέρει.

Προσπαθώ έτσι να είμαι κι εγώ».

Ο Άντονι Μπράουν, ο δημιουργός των σειρών «Ζoo», «Gorilla και Willy», λέει πως δεν επιδιώκει να παίρνει ιδέες από τα παιδιά, αλλά ομολογεί ότι μερικά βιβλία είναι βασισμένα σε ιδέες τους.

«Είχα γράψει τα βιβλία “Ο Μπαμπάς μου” και “Η Μαμά μου” όταν πήγα σε ένα σχολείο και συνάντησα παιδιά που είχαν φτιάξει μόνα τους ένα βιβλίο με τίτλο “Ο Αδελφός μου”. Και ήταν τόσο ωραία ιδέα και τόσο ωραίο το τέλος το οποίο είχαν σκεφτεί, που τα ρώτησα αν δεν θα είχαν αντίρρηση να χρησιμοποιήσω το δικό τους φινάλε στο βιβλίο μου».

Η δημοσιογράφος του ΒΒC, Κάρολιν Μπριγκς τον ρωτάει τι είναι αυτό που τον γοητεύει σχετικά με τους γορίλλες και τους χιμπαντζήδες. «Μας μοιάζουν πολύ», απαντά ο Μπράουν. «Παρ΄ ότι έχω ανάμεικτα συναισθήματα για τους ζωολογικούς κήπους, πηγαίνω αρκετές φορές σε έναν κοντά στο μέρος που μένω, όπου υπάρχουν αρκετοί γορίλλες. Όταν κοιτάς τα μάτια ενός γορίλλα, είναι σαν να κοιτάς τα μάτια ενός ανθρώπου. Είναι σαν να ζει ένας άνθρωπος μέσα στον γορίλλα. Μπορείς να νιώσεις ό,τι σκέφτονται και αισθάνονται… Και επίσης μου θυμίζουν τον πατέρα μου. Έναν γεροδεμένο άνθρωπο και πέθανε ξαφνικά και με φρικτό τρόπο μπροστά στα μάτια μου, όταν ήμουν 17 χρονών. Μια πολύ τραυματική εμπειρία για μένα».

Η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» ήταν το αγαπημένο του βιβλίο ως παιδί. «Δεν είχαμε πολλά εικονογραφημένα βιβλία τότε. Θυμάμαι όμως καλά την ιστορία της Αλίκης, παρ΄ ότι τη βρίσκω τρομακτική», λέει ο 62χρονος συγγραφέας, ο οποίος δηλώνει επίσης πως θα χρησιμοποιήσει τον «τίτλο» με τον οποίο τιμήθηκε για να διαφημίσει τα εικονογραφημένα βιβλία.

«Χρειάζεται, γιατί έχουν περιθωριοποιηθεί.

Αισθάνομαι ότι όλο και πιο νωρίς ενθαρρύνουν τα παιδιά να ξεκόβουν από τα εικονογραφημένα για να μαθαίνουν να διαβάζουν “κανονικά” δήθεν βιβλία, δηλαδή βιβλία χωρίς εικόνες».