Το Πνεύμα του Τόνου

Περί ξενίας
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Το πράγμα θέλει σοβαρή και σε βάθος κοινωνιολογική μελέτη.

Αναφέρομαι στον τρόπο που αυτός ο λαός, ο πανάρχαιος, αλλοίωσε και βρώμισε τα τελευταία χρόνια την έννοια «ξένος». Στους παλιούς τυφλοσούρτες των αρχαίων ελληνικών η λέξη «ξένος» αποδιδόταν με το: «φίλος εκ φιλοξενίας» και στηριζόταν αυτή η ταυτολογία στη διαπίστωση των ιστορικών τεκμηρίων πως οι αρχαίοι μας πρόγονοι θεωρούσαν τον ξένο ιερό αφού τον προστάτευε ο ίδιος ο Ζευς ως Ξένιος.

Διαβάζοντας αρχαία κείμενα εμπεδώσαμε την άποψη πως ήταν ύψιστη ύβρις και προσβολή ν΄ αφήσει κανείς ξένο άστεγο, άσιτο και άλουστο. Εξάλλου το πρώτο μεγάλο κείμενο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, η «Ιλιάδα», περιγράφει μια εκστρατεία και έναν πόλεμο για να τιμωρηθεί η προσβολή που έγινε από έναν ξένο που καταπάτησε τα ιερά δεσμά της φιλοξενίας. Τραγικοί ήρωες επιτυγχάνουν την εκδίκησή τους γιατί μεταμφιεσμένοι σε ξένους γίνονται δεκτοί στο σπίτι τους από τα θύματά τους.

Πόλεις ολόκληρες τιμωρούνται γιατί αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν έναν ξένο που ήταν μεταμφιεσμένος θεός και έφερνε νέα θρησκεία.

Στα χρόνια της σκλαβιάς περισσότερα ήταν τα τραγούδια του λαού για την ξενιτιά παρά για την αγάπη και τον θάνατο. Και δεν υπάρχει ούτε ένα ελληνικό σπίτι που να μην έχει έναν Ανδρέα Κορδοπάτη, μετανάστη στην Αμερική που έφτασε λαθραία στη Νέα Γη. Πότε αλλάξαμε;

Φοβάμαι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή όταν δεχτήκαμε τους ομοεθνείς μας ως ξένους και τους ξένους ως ανεπιθύμητους.