ΛΕΙΠΕΙ Η «ΔΙΚΗ ΜΑΣ» ΕΥΡΩΠΗ

Δεν με ενδιαφέρει ποσώς αν η Ευρώπη γίνει ομοσπονδία, αυτοκρατορία ή πολυεθνικό κράτος. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς ποιος και πώς θα ψαρεύει τη ρέγκα στη Βόρεια Θάλασσα, ποιες θα είναι οι προδιαγραφές των βοοειδών και πού θα μου επιτρέπεται να ανάψω το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας πριν κοιμηθώ. Όλα αυτά είναι τεχνικά ζητήματα, τόσο περίπλοκα και μπερδεμένα όσο η φορολογική μου δήλωση ή το ασφαλιστήριο ζωής που δεν σου λέει ποτέ αν αναφέρεται σ΄ αυτήν ή την άλλη ζωή.

Εκείνο που με ενδιαφέρει, αντιθέτως, είναι ότι η Ευρώπη πάσχει από βαριά πνευμονοπάθεια. Της λείπει η ανάσα, της λείπει το οξυγόνο και της λείπει το πολιτικό όραμα. Από την Ευρώπη λείπει η «δική μας» Ευρώπη, η πολιτική έκφραση ενός μεγάλου πολιτισμού που, ξεπερνώντας τις διαφορές, αναδεικνύοντας το αίσθημα της πολιτισμικής κοινότητας, θα μας έδειχνε τον δρόμο για να υπάρξουμε με τον δικό μας τρόπο στον 21ο αιώνα.

Το πολιτικό σκάνδαλο πέρασε απαρατήρητο μέσα στα τόσα που μας πνίγουν, όμως είναι χαρακτηριστικό. Διάβασα κάπου πως οι Έλληνες ευρωβουλευτές καταψήφισαν κάποιο σχέδιο καταδίκης όλων των ολοκληρωτισμών μηδέ του κομμουνιστικού εξαιρουμένου. Δεν ήταν μόνον τα ιστορικά κειμήλια του ΚΚΕ. Ήταν και οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλιστές και οι Ελληναράδες.

Όλοι μαζί. Ποιος ο λόγος, κανείς δεν μας είπε. Μάλλον θα υπερίσχυσαν τα φιλάνθρωπα αντανακλαστικά τους – και ο Στάλιν άνθρωπος ήταν.

Για τι πράγμα θα ψηφίσουμε αύριο κανείς δεν ξέρει. Πόσες φορές ακούσατε τη λέξη Ευρώπη στη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας; Εμένα μου φάνηκε πως την άκουσα μια ή δυο φορές κάτω από τις τηγανητές πατάτες. Από τι αποτελείται η «πράσινη ανάπτυξη», η καραμέλα των Οικολόγων, εκτός από χλόη και αγελάδες στην οποία βόσκουν;

Μήπως αυτή είναι η ιστορία της Ευρώπης; Μια ιστορία που ξεκίνησε από έναν ερωτευμένο ταύρο και κατέληξε σε μια αγελάδα που βόσκει μακαρίως στο χορτάρι της;