O ταύρος, η κόρη,η αγελάδα και η χλόη

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΥΣ
ΑΚΟΜΗ ΑΙΩΝΕΣ, ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΥΛΟΣ ΘΕΟΣ, ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ
ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΚΟΣΜΟΥ, ΛΙΜΠΙΣΤΗΚΕ
ΜΙΑ ΚΟΡΗ. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΣΕ
ΤΑΥΡΟ, ΑΥΤΗ ΤΟΝ ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΤΥΦΛΩΘΗΚΕ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΠΗΡΕ ΣΤΗΝ
ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΡΕΙ ΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΕΘΕΡΟΥΣ, ΠΕΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΑΡΟΜΑΡΤΟΥΝΤΑ

Όπως είναι σε όλους γνωστό, την κόρη την έλεγαν Ευρώπη. Κι ήταν αυτή που έδωσε το όνομά της στην ήπειρο που εκτεινόταν πέρα από τα στενά ώς τις Πύλες του Ηρακλή, τον Άτλαντα και τον ωκεανό του. Είναι επίσης γνωστό πως ο θεός έχει προ πολλών αιώνων πάψει να είναι κυρίαρχος του κόσμου. Από όλη του τη δύναμη δεν έχει απομείνει πια παρά μια γοητευτική φιγούρα στη μεγάλη επική ποίηση, τους τραγικούς, την τέχνη η οποία δεν τον ξέχασε ακόμη και όταν οι πιστοί του τον είχαν εγκαταλείψει.

Η Ευρώπη όμως είναι πάντα ζωντανή. Στο έδαφός της ρίζωσαν πολιτισμοί και αυτοκρατορίες, άνθησαν τα πιο εκλεπτυσμένα προϊόντα της ανθρώπινης ευφυΐας, τη σάρωσαν οι βάρβαροι και οι αρρώστιες, σ΄ αυτήν χρωστάμε, τουλάχιστον στην πιο πρόσφατη ιστορία της, δύο παγκόσμιους πολέμους, μπόλικες επαναστάσεις και αρκετές θηριωδίες. Τίποτε δεν πάει χαμένο, θα μου πείτε, αφού η ανθρώπινη ιστορία δεν γνωρίζει από καλό κι από κακό. Όλα τα καταπίνει και όλα τα χωνεύει.

Και η Ευρώπη παραμένει ζωντανή. Οι λαοί της δεν έχουν πάψει να μιλάνε τις γλώσσες τους, οι δημοκρατικοί της θεσμοί δείχνουν να αντέχουν ακόμη και στα πιο γερά χτυπήματα, η κοινωνία της μοιάζει ακόμη ικανή να γεννάει τη μια κρίση μετά την άλλη- σύμπτωμα ζωντάνιας κι αυτό.

Κι όμως, κάτι δεν πάει καλά με την Ευρώπη. Ενώ κανείς δεν αμφισβητεί την ύπαρξή της, την ιστορική εννοώ, ενώ όλοι συμφωνούν πως αυτή η ύπαρξη έχει τους τρόπους να δικαιωθεί στο παρόν του κόσμου μας, το «διά ταύτα» της παραμένει ασαφές. Πολύ πιο ασαφές από τότε που δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μια οικονομική συνθήκη που αφορούσε τον άνθρακα και τον χάλυβα, πολύ πιο ασαφές από ό, τι ήταν δυο δεκαετίες πίσω όταν γκρεμιζόταν το τελευταίο της εσωτερικό σύνορο, το Τείχος του Βερολίνου, και όλοι αισιοδοξούσαν πως ο οργανισμός της κατάφερε να αφομοιώσει και το τελευταίο κύτταρο διχασμού από το σώμα του.

Το 1989 η Ευρώπη έβγαινε νικήτρια από τον αγώνα που είχε δώσει με τους αιώνες της Ιστορίας της. Με το ύφος του θριαμβευτή ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της παγκοσμιοποιημένης οικουμένης. Ο τότε θρίαμβος σήμερα μόνο συγκαταβατικά μειδιάματα μπορεί να προκαλέσει. Την ευφορία του δεν τη διαδέχθηκε η κατάθλιψη της ήττας. Ακολούθησε κάτι χειρότερο, αφού την πήρε από πίσω η αδράνεια, και η αδράνεια με τη σειρά της έδωσε τη θέση της στην αμηχανία, η οποία και αυτή με τη σειρά της πνίγηκε μες στην ανία της παρατεταμένης προσμονής. Πόσο μπορεί να αντέξει μια σχέση όταν το μόνο συνεκτικό της υλικό είναι η αμηχανία, τα «ναι μεν αλλά», τα «θα δούμε τι θα δούμε», το «παρακάτω» που κρατάει πεισματικά τη θέση του «παρακάτω»;

Έφταιξε η ανικανότητα των πολιτικών της, ο παρανοϊκός σχεδιασμός του ευρωπαϊκού Συντάγματος, το τσάτρα- πάτρα εκείνης της αλήστου μνήμης ψηφοφορίας; Έφταιξε το καρναβάλι της διεύρυνσης, το μπάτε σκύλοι αλέστε, μπας και σας χάσουμε στη στροφή; Έφταιξε η σχιζοφρένεια του Γιουγκοσλαβικού όπου η Ευρώπη, λες και είχε ξαφνικά πάει πίσω στον Β΄ Παγκόσμιο, ζήτησε τη βοήθεια των αμερικανικών βομβαρδιστικών για να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό εχθρό; Ή μήπως έφταιξε το σκορποχώρι της εξωτερικής της πολιτικής τότε που κάποιος Μπους- αν τον θυμάστε- αποφάσισε να καθαρίσει τον κόσμο από το Κακό στέλνοντας τον στρατό του στο Ιράκ;

Η Ευρώπη πάσχει από βαριά πνευμονοπάθεια. Της λείπει η ανάσα, της λείπει το οξυγόνο και της λείπει το πολιτικό όραμα