ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 2008

Το άλλο που προσωπικά απεκόμισα είναι πραγματολογικού ενδιαφέροντος: έμεινα λ.χ. με την απορία κατά πόσον υπήρχαν όντως, ακόμα και εκεί, στο Μπουένος Άιρες, στην άλλη άκρη του κόσμου, εξαθλιωμένοι πρόσφυγες από τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Από τα δυνατά σημεία του μυθιστορήματος είναι η αναφορά σε αυτούς τους ρακένδυτους δύσοσμους φουκαράδες, όπως άλλωστε και η όλη απόκοσμη νυχτερινή εικόνα των άδειων κτιρίων, όπου από κάποιο διαμέρισμα που έχει νοικιάσει επί τούτω ο Καμάργκο παρακολουθεί κρυφά με τηλεσκόπιο το σπίτι της ατυχούς νεάνιδος. Στο τέλος έχουμε μια εφιαλτική, για τη Ρέινα, κλιμάκωση της τάσης ελέγχου του εξουσιομανούς Καμάργκο, τάση που προσλαμβάνει, προς το τέλος, εγκληματική χροιά. Αλλά ένα από τα γνωρίσματα της εξουσίας, όπως υπογραμμίζει ο Μαρτίνες, είναι ότι καταφέρνει να τη βγάζει καθαρή… Βλέπε και Ελλάδα 2008.

Και κάτι ακόμα: από την αρχή έως το τέλος, ο συγγραφέας επιδίδεται σε πλήθος αναφορών σε άλλα κείμενα, λογοτεχνικά ή και φιλοσοφικά, όπως και σε ταινίες. Μολονότι η «Νύχτα του Κυνηγού», που παίζει κομβικό ρόλο στην ιστορία, αποτελεί για μένα κορυφαία στιγμή της έβδομης τέχνης, δεν μπορώ αγόγγυστα να συμπλεύσω με την υπερβολική, άβολη για τον αναγνώστη, παραπομπή σε άλλους δημιουργούς. Μέτρον άριστον και για τα παιχνίδια αναφορικότητας! Στο κείμενο του Μαρτίνες ωραίες στιγμές εναλλάσσονται και με μέτρια- βαρετά κομμάτια, χωρίς να φταίει η μετάφραση.