Σαν μποτίλια στο πέλαγος
Ο ποιητής Λεύκιος Ζαφειρίου αφηγείται αυτοβιογραφικές μικροϊστορίες που συνδέονται με συλλογικές εμπειρίες των Κυπρίων, προβάλλοντας τα τραύματα του ανθρώπου που η ζωή του διασταυρώθηκε με τη δραματική ιστορία του τόπου του
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό Κλείνοντας τη θραυσματική εξιστόρησή του με τις ενδοκοινοτικές συγκρούσεις και τις εχθροπραξίες Ελλήνων και Τούρκων το 1963-1964, ο Ζαφειρίου αφήνει την ατομική και συλλογική πληγή, της προσωπικής ζωής και της πατρίδας, να χαίνει ανοικτή. Όσα σημάδεψαν τον ίδιο και τον τόπο του στη συνέχεια ήταν πολύ χειρότερα. Η σιωπή που ακολουθεί το τέλος των Συμμοριτών, όπως υποδηλώνεται και με τα τελικά αποσιωπητικά τους, λειτουργεί ως υπόμνηση των τελευταίων στίχων από το ποίημα του Σεφέρη, που τίθεται ως επιγραφή του βιβλίου: «Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί./ Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε». Με άλλα λόγια, οι Συμμορίτες σημαδεύονται από την επίγνωση ότι η μαρτυρία της παιδικής ζωής στη λατρεμένη και σπαραγμένη πατρίδα ρίχνεται σαν μποτίλια στο πέλαγος, μέσα σε έναν κόσμο ηθικής τυφλότητας.
Google news
