Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

Το μεγαλύτερο μέρος της μελέτης αφιερώνεται στην ΕΠΟΝ («Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων»), κάτι αναμενόμενο εάν λάβει κανείς υπόψη τη συντριπτική υπεροχή της έναντι των υπόλοιπων νεολαιίστικων οργανώσεων. Ποια είναι τα αίτια της επιτυχίας της ΕΠΟΝ; Η συγγραφέας επισημαίνει τις παρακαταθήκες της ΟΚΝΕ πριν από τη διάλυσή της από τη μεταξική δικτατορία: τη λογική του «λαϊκού μετώπου» και μια προσέγγιση που αντιλαμβανόταν την ιδιαιτερότητα των νέων ως κοινωνικής ομάδας. Αυτές οι παρακαταθήκες θα γονιμοποιηθούν κατά τη διάρκεια της Κατοχής σε πρώτη φάση με τη δημιουργία του ΕΑΜ Νέων (στο οποίο συμμετείχαν διαφορετικές οργανώσεις νεολαίας) και στη συνέχεια με την ίδρυση της ΕΠΟΝ τον Φεβρουάριο του 1943, στην οποία συμμετείχαν πολλές μικρές οργανώσεις νεολαίας. Ραχοκοκαλιά τόσο του ΕΑΜ Νέων όσο και της ΕΠΟΝ ήταν η μαθητική και φοιτητική νεολαία της Αθήνας και του Πειραιά, αλλά ταχύτατα επεκτάθηκε στη Θεσσαλονίκη και από εκεί στις μικρές πόλεις και τα χωριά. Η συγγραφέας παρουσιάζει με λεπτομερή (μερικές φορές εξαντλητικό) τρόπο τη γεωγραφική εξάπλωση της ΕΠΟΝ. Θα έλεγε κανείς ότι η επιτυχία της ΕΠΟΝ ήταν ότι δεν περιορίστηκε στον «προνομιακό» χώρο των αστικών κέντρων, αλλά επεδίωξε την εξάπλωση στον χώρο της υπαίθρου που οι περισσότεροι θεωρούσαν «καθυστερημένο» ή «παθητικό».

Επιπλέον, όπου εμφανίστηκε η ΕΠΟΝ ανέπτυξε πολυσχιδή δράση που ανταποκρινόταν στις κοινωνικές ανάγκες και μπορούσε να κινητοποιήσει τους νέους και τις νέες: συμμετοχή στην ένοπλη αντίσταση, στην εκτύπωση και διανομή προκηρύξεων, θεατρικές παραστάσεις κ.λπ.