ΑΚΟΜΗ ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΟΣ

Ο Γκράχαμ Σουίφτ δεν έπαψε ποτέ να γράφει ιστορίες όπου βασικά θέματα ήταν η εγκατάλειψη, η παράλειψη καθηκόντων, η απάτη, η μετάνοια, ο πόνος, το προσωπικό συναίσθημα, η κοινωνική ανεπάρκεια. Μέσα από το απλό και το εφήμερο καταχωρεί τα μεγάλα συμβάντα της ύπαρξης:

τον θάνατο, τη διαιώνιση, τη φύση των οικογενειακών δομών αλλά και την ιστορία τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Ξεκινώντας από τον Καταστηματάρχη (1980), το Φτερωτό μπαλάκι (1981)

και τα διηγήματα Μαθήματα κολύμβησης (1983) συνεχίζει με την Υδάτινη Χώρα (1992), το πιο γνωστό και ήδη κλασικό μυθιστόρημά του, αυτό που έσπρωξε θεωρητικούς της λογοτεχνίας, όπως τη Linda Ηutcheon, να μιλήσουν για historiographic metafiction. Ο Σουίφτ μαζί με τον Καζούο Ισιγκούρο, τον Ίαν ΜακΓιούαν, τον Μάρτιν Έιμις και άλλους συγγραφείς της γενιάς τού ογδόντα ανανέωσαν το αγγλικό μυθιστόρημα και πειραματίστηκαν με κάθε είδους λογοτεχνική μορφή, σε βαθμό να θεωρούνται ακόμη ακατανίκητοι. Αφοσιωμένος και ταγμένος ο Γκράχαμ Σουίφτ έγραψε το 1988 το Έξω από τον κόσμο αυτό που σχετιζόταν με το πέρασμά του από την Ελλάδα ως καθηγητής Αγγλικών, το 1992 το Εσαεί, ενώ το 1996 με τις Τελευταίες εντολές κέρδισε το βραβείο Βooker. Με το Φως της ημέρας το 2003 κρατήθηκε στα ίδια υψηλά επίπεδα ενώ με το Αύριο (2007) χαμηλώνει κάπως ο πήχυς.