Η θηλυκότητα δεν είναι παρά ένα λεκτικό κατασκεύασμα

Η επιλογή μιας γυναίκας αφηγήτριας ανέκαθεν ήταν μια πρόκληση και επίδειξη δύναμης από άντρες συγγραφείς. Το πόσο πειστικό είναι ένα τέτοιο πρόσωπο δεν οφείλεται σε συγκεκριμένα γυναικεία συστατικά, αλλά στον τρόπο που ο χαρακτήρας μεταμορφώνεται από τη συγγραφική πένα. Η θηλυκότητα δεν είναι παρά ένα λεκτικό κατασκεύασμα και ο Γκράχαμ Σουίφτ το αντιπαρέρχεται σχετικά καλά, αλλά εκείνο που βαραίνει είναι η ίδια η ηρωίδα του: παρά το συνταρακτικό μυστικό της (για μερικούς μπορεί να μην είναι και τόσο) δεν παραμένει ένας αξέχαστος χαρακτήρας. Αντιθέτως είναι μια φιγούρα ήπια και ουδέτερη, μια μεσοαστή μάνα που πιστεύει ότι το δικό της πρόβλημα είναι αξεπέραστο. Αν η διάπλαση ενός μετριοπαθούς χαρακτήρα εντασσόταν στους σχεδιασμούς του συγγραφέα, τότε μάλλον τα κατάφερε, με δεδομένο ότι και η ελληνική απόδοση του λόγου της δεν την προδίδει. Απομένει στον απλό αναγνώστη να αποδεχτεί μια τέτοια ηρωίδα, και στον μυημένο αναγνώστη του Γκράχαμ Σουίφτ να την εντάξει στην πολυποίκιλη πινακοθήκη των χαρακτήρων και των κοινωνικών διαστρωματώσεων του έργου του.