Δίκτυο

Ένα Φεστιβάλ πεισματάρικο
Γ.Δ.Κ.Σ.

«Λίγα πράγματα για το οποία μπορώ να υπερηφανεύομαι ως πολίτης υπάρχουν στην Ελλάδα. Ένα από αυτά τα λίγα είναι ότι υπάρχει στη χώρα μου ένα τέτοιο φεστιβάλ όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας», έλεγε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ένθερμος υποστηρικτής του θεσμού, που και το Φεστιβάλ όμως τον στήριξε, στην παρουσίαση του προγράμματός του. Κοινός παρονομαστής όλων όσοι μίλησαναπό τον υπουργό Πολιτισμού και τον δήμαρχο της Καλαμάτας έως τους εκπροσώπους του Βρετανικού Συμβουλίου και του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών που στηρίζουν το Φεστιβάλ- ήταν οι έπαινοι για την καλλιτεχνική διευθύντριά του, Βίκυ Μαραγκοπούλου. Όχι, δεν ήταν τα συμβατικά, τυπικά «καλά λόγια» που ακούγονται σε ανάλογες περιπτώσεις. Η Βίκυ Μαραγκοπούλου όλους αυτούς τους επαίνους, όλα αυτά τα καλά λόγια τα αξίζει.

Γιατί, κακά τα ψέματα, το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας η Βίκυ Μαραγκοπούλου είναι. Και βέβαια είναι η Πολιτεία και ο δήμος της πόλης που την στήριξαν και την στηρίζουν, και βέβαια είναι η Καλαμάτα που αγκάλιασε το Φεστιβάλ, και βέβαια είναι η εξαιρετική ομάδα γύρω από τη Βίκυ Μαραγκοπούλου που- το βλέπω, μπαμ κάνειυπερασπίζεται με αφοσίωση και αυτοθυσία την υπόθεση, ακόμα και όταν τα κονδύλια δεν φτάνουν έγκαιρα και οι άνθρωποι αυτοί μένουν απλήρωτοι-, όμως πάνω απ΄ όλα οι ικανότητες, το γούστο στις επιλογές της, η οργανωτικότητα, η αίσθηση της ευθύνης αλλά και η ευγένεια και η γλυκύτητα της Βίκυς Μαραγκοπούλου είναι που πρυτανεύουν. Και κυρίως η υπομονή και η επιμονή της τα δεκαπέντε αυτά χρόνια. Χαλκέντερη! «Μητέρα του Φεστιβάλ» την χαρακτήρισε ο δήμαρχος, «Μάνα κουράγιο» θα της ταίριαζε ίσως περισσότερο έπειτα από όσα τραβάει κάθε χρόνο. Όχι για να φτιάξει το πρόγραμμα το οποίο είναι πάντα σοφά καταστρωμένο, αλλά για να σιγουρέψει πως εκταμιεύονται τα κονδύλια… Όντως το Φεστιβάλ αυτό πέτυχε τόσο, γιατί- όπως η ίδια είπε- είναι πεισματάρικο. Με την καλή έννοια.


Με άρωμα… τεκίλας
Μ.Μ.

Θαυμάσια μπάντα, φουλ ρυθμοί και μαγική φωνή. Η Λίλα Ντάουνς μας πήγε Μεξικό, μας έβαλε να χορέψουμε, μας κέρασε τραγουδιστά τεκίλες. Αν νομίζετε πως όλα αυτά είναι λατινοαμερικάνικο φολκλόρ και μόνο, είστε εκτός. Η Λίλα Ντάουνς (πατέρας Αμερικανός, μητέρα Ινδιάνα, μεγαλωμένη η ίδια στο Μεξικό) κρατάει από την παράδοση πολλά στοιχεία και φτιάχνει με αυτά την τέχνη της και τη μουσική της. Τραγούδησε για τον λαό της, για τους εργάτες με τους χαμηλούς μισθούς που μαζεύουν φασόλια στα χωράφια, είπε και τα όμορφα μελαγχολικά λάτιν κομμάτια της, ενώ στους βράχους προβάλλονταν εικόνες και χρώματα. Μέσα στα έντονα χρώματα κι εκείνη, κάποια στιγμή κατέβηκε από τη σκηνή και χάθηκε μέσα στον κόσμο. Η φωνή της όμως δεν θα χανόταν ακόμη κι αν δίπλα δούλευαν μπουλντόζες.


Με άνεση στη σκηνή
Χ.Π.

Στην παρέα των νέων τραγουδοποιών που θα απασχολήσουν το ευρύτερο κοινό τα επόμενα χρόνια θα είναι και ο Λεωνίδας Μπαλάφας. Γιατί είναι από τους καλλιτέχνες που ξέρουν να χειρίζονται τη σκηνή. Και που δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη (παρ΄ όλο που η αίσθηση του αυθορμητισμού και της επικοινωνίας που αναπτύσσει με το κοινό του είναι η ραχοκοκαλιά των εμφανίσεών του). Καλά προπονημένος από τα λάιβ του στο «Κoo Κoo bar» τον χειμώνα, με μια μικρή αλλά αποτελεσματική ορχήστρα και συνοδευόμενος από τη νεαρή (και επίσης εκλεκτή) Νατάσα Μινδρηνού, φτιάχνει ένα μεικτό πρόγραμμα, αναμειγνύοντας διάφορα μουσικά είδη με την άνεση πεπειραμένου ντιτζέι. Που έχει και την άνεση και τη φλόγα καλού τραγουδιστή. Τον είδαμε στο «Οξυγόνο» live…