Επιφυλλίδα

Στη χλεύη της Αλεφάντως
Του Κώστα Λογαρά

Δεν ξέρω πόση ζωή θα ΄χει ακόμα αυτή η κυβέρνηση, ποιο θα ΄ν΄ το τέλος της και τι μας περιμένει όλους μας. Όμως έχει κατορθώσει, ίσαμε τώρα, να εδραιώσει στους πολίτες την πεποίθηση ότι είναι αδύνατο να βγούμε απ΄ τα αδιέξοδα όπου μας έχει οδηγήσει. Πορεύεται μοιραία και ανίκανη να χειριστεί όχι μοναχά τα δύσκολα, ούτε καν τα προβλήματα τής απλής καθημερινότητας.

Κι αυτή η πεποίθηση καλλιεργεί ένα αίσθημα απαισιοδοξίας, που διαβρώνει το μυαλό και την ψυχή. Γιατί αποδυναμώνει κάθε διάθεση να το παλέψεις και να προσπαθήσεις. Νιώθεις- κι αυτό είναι το χειρότερο- πως όλα σέρνονται. Κι εσύ μαζί. Η αίσθηση μιας ματαιοπονίας σού ροκανίζει τη ζωή. Έτσι, η πολιτική από πηγή δημιουργίας και εξέλιξης γίνεται εστία ψυχικής μόλυνσης· ένα σαράκι που πάει να φτάσει ώς την ύπαρξη.

Ακόμα και οι ίδιοι βλέπουνε την αποκάρδιωση του κόσμου, πώς δεν τη βλέπουνε; Γι΄ αυτό και τώρα που βγήκανε ξανά στη γύρα, απευθύνονται στους ψηφοφόρους τους τάχατες δυναμικοί και θυμωμένοι με τους αντιπάλους τους. Λες και πρόκειται για έναν ακόμα ποδοσφαιρικό αγώνα και πρέπει να εμψυχώσουν την κερκίδα.

Όμως είναι τόση η βαρυθυμιά, γύρω- τριγύρω, που δεν σου κάνει κέφι ούτε να δεις με χιούμορ την κατάσταση ούτε και να τη σαρκάσεις. Βουλιάζει το καράβι και δεν έχεις διάθεση ν΄ αστειευτείς. Και πάνω ΄κεί που πάει να μου γυρίσει σε κατάθλιψη «α, ρε, Αλεφάντω που σας χρειάζεται!» βγάζω την εκτονωτική κραυγή. Ξόρκι και απειλή μαζί.

Αλεφάντω ήταν μια φοβερή προγιαγιά στο σόι μας που την πρόλαβα, στα τελευταία της, κι εγώ. Δηκτική, ετοιμόλογη και ευτραφής. Αλεξάνδρα ήταν το κανονικό της όνομα, αλλά με τα χρόνια τής έμεινε το παρωνύμιο Αλεφάντω (για λόγους λίαν προφανείς).

Πρωί πρωί που ξύπναγε, καθόταν σαν τον Βούδα στο ντιβάνι της, απ΄ όπου ήλεγχε την κάθε κίνηση μέσα στο σπίτι. Παρακολουθούσε με το βλέμμα της τούς πάντες και τα πάντα. Αλλά τι βλέμμα! Μαχαίρι κοφτερό. Και την κατάλληλη στιγμή, εκτόξευε το δηλητήριο απ΄ το κρεβάτι της. Πότε μ΄ ένα παρατεταμένο «μμμμ!» σαρκαστικό, και πότε παραδίδοντας το θύμα της στη χλεύη μ΄ ένα «τς, τς, τς!» ξερό κι απαξιωτικό.

Αν ζούσε, λόγου χάρη, η συγχωρεμένη κι έβλεπε να συγκαλύπτονται τα σκάνδαλα και ν΄ ακολουθεί η συνοπτική παραγραφή τους- ή μήπως έπρεπε να πω: η παρθενορραφή τους;- θα σχολίαζε τα δρώμενα με παροιμία μισοτελειωμένη:«Ο όμοιοςςς… » θα έλεγε, με το σίγμα τελικό σερνάμενο κι αφήνοντας στην αχλή του φοβερού υπαινιγμού της το υπόλοιπο περιεχόμενο ως αυτονόητο.

Ή, πες πως έβλεπε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο στην τηλεόραση να μιλάει ευθαρσώς για την υπεύθυνη και σοβαρή πολιτική του κόμματός του:«- Φάε κουμπάρε ελιές.- Καλό είν΄ και το χαβιάρι», θα τον κατακεραύνωνε εν ριπή. Ύστερα, θα σήκωνε το πανωχείλι της, το τριχοειδές και ελαφρώς μυστακοφόρο, και στρέφοντας το κεφάλι της στο πλάι: «Τς, τς, τς! Τον άμπακο, κι εσείς! δε χορτάσατε ακόμα;» θα ρώταγε ξινίζοντας τα μούτρα της. Και πιάνοντας τη μύτη της για να φανεί η σιχασιά της, «λίμες!», θα έβαζε την τελευταία πινελιά στον σκωπτικό της λόγο. Αλλά χωρίς οργή, χωρίς θυμό κανέναν.

Ω, μακάρι να μπορούσα να κρατώ την ψυχραιμία μου κι εγώ, όπως εκείνη. Και μέσα σ΄ αυτόν τον ξεπεσμό να μιλώ με γλώσσα καυστικότερη απ΄ τη δική της.

Γιατί στα μεγάλα ζόρια, καληώρα, θολώνει η σκέψη μου, στομώνει η λογική και χάνω εντελώς το χιούμορ μου. Και πάνω ΄κεί που πάει να μου γυρίσει σε κατάθλιψη, «α, ρε, Αλεφάντω που σας χρειάζεται!» βγάζω την εκτονωτική κραυγή. Και τους παραδίδω νοερά στη χλεύη της.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.