Επιστροφή στην Εδέμ

Ο μεταλλαγμένος σε άνθρωπο πίθηκος του Κάφκα διεκτραγωδεί στους έκπληκτους ακαδημαϊκούς το «εκπαιδευτικό» σύστημα, τους μηχανισμούς καταστολής που πρυτάνευσαν, τα βασανιστήρια που επελέγησαν για να τον μεταποιήσουν σε πολιτισμένο ον, υποκείμενο της μόδας, φορέα αξιών, διαχειριστή εξουσιών, θεματοφύλακα ηθών και πωλητή ή αγοραστή προϊόντων των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών.

Εν τέλει η δημόσια αυτή εξομολόγηση- διαμαρτυρία με το έξοχο χιούμορ και την καταθλιπτική επιχειρηματολογία υποκρύπτει μια καφκική κατάφαση και συμφωνία με τη φροϋδική διαπίστωση πως «ο πολιτισμός είναι πηγή δυστυχίας», αφού δεν είναι τίποτε άλλο από καταπίεση των φυσικών προικώων, μια στρέβλωση των ενστίκτων, αφού τα παροχετεύει σε σύμβολα και ταμπού και φετίχ και εν τέλει μια προσβολή τού «όποιου» δημιουργού των φυσικών όντων.

Ο νανουρισμένος στην κούνια του με τη Γραφή Εβραίος Κάφκα νοσταλγεί την επιστροφή στην Εδέμ, όπως και ο άλλος Εβραίος, ο Φρόυντ, νοσταλγεί τον άνθρωπο πριν από το φύλλο συκής και τον άλλο Εβραίο, τον Μαρξ, που οραματίζεται έναν κόσμο, μια επικράτεια ελευθερίας, όπου η φύση χωρίς τη μεσολάβηση κάποιων ιδιοκτητών παρέχει στον άνθρωπο τα αγαθά όχι κατά την προσφορά του, αλλά κατά τις ανάγκες του.

Το ενδιαφέρον και στους τρεις αυτούς Εβραίους ήταν πως ήταν άθεοι και αποσυνάγωγοι. Πάντως για να κλείσω με το αγρίμι που γίνεται άνθρωπος θα ήθελα, για να επανέλθω στα θεατρικά μου οικόπεδα, να θυμίσω πως κατευθείαν από τη συλλογιστική του κειμένου του Κάφκα εκπηγάζει το αριστούργημα του Πέτερ Χάντκε «Κάσπαρ» που είδαμε στην Ελλάδα το 1973 σε μια βιτριολική παράσταση στο «Εθνικό» του Ευαγγελάτου με απόλυτο πρωταγωνιστή τον Τσακίρογλου.