Λεκτικό ανάχωμα

Το ατύχημα είναι πως ενώ ο Καλλιγάς διαβλέπει ότι στη διαπλοκή μετέχει και πρωτοστατεί και ο ανώτερος κλήρος αλλά και ο αγράμματος κατώτερος, ελπίζει πως την κατάσταση θα σώσει μια εκπαίδευση στηριζόμενη σε μια γλώσσα που είναι σχεδόν αυτούσια η Αριστοφανική. Και δεν αντιλαμβάνεται, αυτός ο σοφός τερατωδώς άνθρωπος, ότι ο Αριστοφάνης γράφει και αποτυπώνει στις κωμωδίες του την καθημερινή λαϊκή λαλιά, με τα ιδιόλεκτα, τα σχήματά της, τη βωμολοχία της, τα λογοπαίγνιά της, τη ρυθμοποιία της.

Αν ο Θάνος Βλέκας δεν ήταν γραμμένος σε μιαν ακοινώνητη γλώσσα, ένα λεκτικό ανάχωμα που αφήνει τον μέσο αναγνώστη (μόνο; Προσωπικά σε δύο σελίδες του Καλλιγά, είχα περισσότερες άγνωστες λέξεις από δυο σελίδες του Πλάτωνα, του Λουκιανού και του Πλουτάρχου), θα είχαμε ένα μείζον έργο κριτικού ρεαλισμού και σατιρικού οίστρου που θα μπορούσε έγκαιρα να προσφέρει επιχειρήματα για μια ριζική πολιτική, κοινωνική και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

ΥΓ: Όντας ριζικά αντίθετος με τη μετάφραση αυτών των κειμένων, θα έβλεπα πολύτιμη μια φιλολογική έκδοση με εξαντλητικό υποσελίδιο γλωσσάρι και αναλυτικές ιστορικές και πραγματολογικές επεξηγήσεις.