ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ

Στο πρόσωπο του Άιχμαν η Άρεντ δεν είδε κάποιο φανατικό ιδεολόγο ή μια ψυχικά διαταραγμένη προσωπικότητα αλλά αντίθετα ένα νομοταγή πολίτη, ο οποίος υπάκουε στους ανωτέρους του και εκτελούσε «άνωθεν διαταγές». Ο Άιχμαν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, ο οποίος έκανε απλώς άλλη μια γραφειοκρατική δουλειά- από αυτό προκύπτει και ο υπότιτλος του βιβλίου για την «κοινοτοπία του κακού». Το πρόβλημα με τον Άιχμαν, γράφει η Άρεντ, δεν ήταν ο φανατισμός του αλλά η συνείδησή του (σ. 118), η οποία τον παρακίνησε να συνεχίζει μέχρι το τέλος του πολέμου την υλοποίηση της Τελικής Λύσης και τελικά να γίνει αυτό που ζητούσε ο Χίμλερ από τους άνδρες των SS, «υπεράνθρωπα απάνθρωποι» (σ. 87). Ο Άιχμαν υπερασπίστηκε τον εαυτό του στην ίδια γραμμή: υποστήριξε ότι αυτό ήταν το καθήκον του ως νομοταγούς πολίτη. Η Άρεντ αντλεί από αυτή την κοινότοπη φράση- δικαιολογία για να ασκήσει κριτική στο φαινόμενο του ναζισμού.