Η ΔΥΣΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΚΟΝΤΙΝΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Ο Λέθεμ συνδυάζει τους κώδικες και τα σήματα δύο διαφορετικών ειδών, του αστυνομικού και της επιστημονικής φαντασίας, για να συνθέσει το μυθιστόρημά του. Παρ΄ όλο που περιπλέκει την αστυνομική υπόθεση αρκετά, στο τέλος καταφέρνει να συνδέσει τα νήματα. Όμως το αστυνομικό μέρος, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι το δυνατό σημείο του βιβλίου. Ο Λέθεμ είναι καλός στη χαρτογράφηση της δυστοπίας του εγγύς μέλλοντος, η οποία αποδίδεται στα ελληνικά με γλωσσοπλαστική ορμή. Τον βοηθάει ο κυνικός τόνος της χωνεμένης- σχεδόν κουρασμένης- γνώσης που υιοθετεί ο πρωτοπρόσωπος ντετέκτιβ αφηγητής του. Αυτό είναι και το στοιχείο του νουάρ αστυνομικού που αντικρύζεται επιτυχώς με την επιστημονική φαντασία.

Το βιβλίο έχει καλές στιγμές: εικόνες, σκηνές, φράσεις.

Όμως το μείγμα δεν λειτουργεί απογειωτικά, σε ορισμένες σελίδες μάλιστα κουράζει. Όπως τα πιάτα της κουζίνας «fusion», η οποία παντρεύει τα πιο αταίριαστα υλικά. Η ανοικείωση κερδίζει εύσημα πρωτοτυπίας, όμως αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα ένα καλό φαΐ.