Ο μεγάλος αλχημιστής!

Χωρίς συζήτηση μέγας αλχημιστής ο Νταν Μπράουν. Όλα μέσα. Από σωματίδια θεϊκά μέχρι σύμβολα χριστιανικά. Τι από όλα αυτά είναι αληθινά; Όλα και τίποτα φυσικά. Μυθολογία, σου λέει, είναι κάθε δόγμα θρησκευτικό, έτσι ελεύθερος κι εγώ. Ξαναπιάνει την Ιστορία και την ανακατεύει με πάσης φύσεως μυθολογική χημεία. «Πεφωτισμένοι» εκείνοι, πεφωτισμένος αλχημιστής κι αυτός!

Σαν αίλουρος να ίπταται και να αιωρείται πάνω από όλα χωρίς να καταλήγει σε τίποτα και σε κανένα. Ιδού το μυστικό. Και με την Έρευνα και με το Δόγμα. Και με την Επιστήμη και με την Καθολική Εκκλησία. Και με τα σύμβολα και με την αποδεικτική διαδικασία. Και με το Φως της ημέρας αλλά και με την παπική καμαρίλα. Και με την Ιστορία αλλά και με τη Μυθολογία. Για να μην πολυλογώ, ο αθεόφοβος φτιάχνει μια νέα παραμυθία χρησιμοποιώντας σκουριασμένα, μουχλιασμένα υλικά της παλιάς Μυθολογίας.

Έχει σημασία το στόρι των «Αngels and Demons» (Άγγελοι και Δαίμονες), δηλαδή «Ιlluminati: Οι Πεφωτισμένοι» με τον Ρον Χάουαρντ ως σκηνοθέτη. Ο Πάπας νεκρός, οι Επίσκοποι σε συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών και τέσσερις Ρreferiti (εκλεκτοί Επίσκοποι διάδοχοι του θρόνου) αιχμάλωτοι και όμηροι μιας παλιάς, τετρακοσίων χρόνων, μυστικής οργάνωσης με την ονομασία Ιlluminati (Πεφωτισμένοι). Τι είναι αυτοί; Κάτι σαν Τέκτονες. Φωτισμένοι, επιστήμονες, αιρετικοί και υβριστές τού «Πίστευε και μη ερεύνα». Σε διαρκή κόντρα με την Εκκλησία. Όπου το 1668 τέσσερις εξ αυτών βρήκαν φρικτό θάνατο από φανατισμένους καθολικούς.

Η οργάνωση λοιπόν νεκρανασταίνεται και απειλεί να καταστρέψει το Βατικανό, αφού πρώτα σκοτώσει με συμβολικό τρόπο τους Ρreferiti. Πώς. Τέσσερις οι Επίσκοποι, τέσσερα τα σύμβολα της Επιστήμης, Γη- Αέρας- Φωτιά- Νερό. Κάπου εδώ- με βάση την αριθμητική – ο Νταν Μπράουν συναντά το «Seven» του Ντέιβιντ Φίντσερ. Από την ανάποδη.

Δηλαδή, σίριαλ κίλερ ο «θεοσεβούμενος» Τζον Ντο (Κέβιν Σπέισι) του «Seven» και του 1995. Αντιθέτως, «επιστήμονες» οι σίριαλ κίλερ των τεσσάρων Επισκόπων. Ένοχοι αμφότεροι. Επτά οι φόνοι του Τζον Ντο, τέσσερις των πεφωτισμένων εκδικητών. Τέσσερα και τα σημεία του ορίζοντα. Τέσσερα και τα στοιχεία της Φύσης και της Επιστήμης. Τέσσερις αιώνες η διαδρομή των Πεφωτισμένων. Άρα τα αντίθετα έλκονται. Άρα- λέει πλαγίως ο Νταν Μπράουν- Επιστήμη και Θρησκεία, παρότι μεγέθη εχθρικά, στην πραγματικότητα υπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Από την αντιπαλότητα στη συμφιλίωση. Αυτό, το επιμύθιο της ταινίας. Πάμε παρακάτω.

Τη ίδια στιγμή λοιπόν, μια ομάδα επιστημόνων καταφέρνει να συγκεντρώσει σπάνιο υλικό που το ονομάζει «Αντι-ύλη». Ένας κόκκος φωτός από αυτό μπορεί να καταστρέψει μια πόλη ολοσχερώς. Αυτό, και το πανίσχυρο όπλο των επιστημόνων «τρομοκρατών». Με αυτό το επιστημονικό φως θα γκρεμίσουν το Βατικανό. Ταυτόχρονα όμως η Αντι-ύλη είναι επιστημονική απόδειξη της ύπαρξης θεϊκής, ανώτερης δύναμης. Γι΄ αυτό αποκαλείται «θεϊκό σωματίδιο» Και γι΄ αυτό «Αντιύλη». Που πλαγίως παραπέμπει στην Ύλη, δηλαδή στον Υλισμό, δηλαδή- βαθύτερα- τον Μαρξισμό. Χαθήκατε; Με χαρτί και με μολύβι λοιπόν. Αν αντιστρέψουμε τα δεδομένα, θα ακολουθήσουμε το σκοτεινό μονοπάτι του Νταν Μπράουν. Έχουμε και λέμε. Ύλη και Αντι-ύλη (Υλισμός και Μεταφυσική). Που σημαίνει Επιστήμη και Θρησκεία. Αμφότερα όμως κρυμμένα. Η μεν Θρησκεία εγκλωβισμένη στην καμαρίλα και σε μια ατελείωτη ιεροτελεστία όπως οι μάγοι των ιθαγενών. Η δε Επιστήμη ενταφιασμένη πίσω από αγάλματα, μυστικές κρύπτες, ιερογλυφικά σύμβολα και ογκώδεις τόμους, θαμμένους στη γιγαντιαία και καλά φυλασσόμενη, απαγορευμένη βιβλιοθήκη στο Βατικανό. Όπως τα απόκρυφα Ευαγγέλια. Ομοιότητες λοιπόν. Ποιος θα λύσει τον γρίφο τον ευρωπαϊκό; Μα, φυσικά, ο Ρόμπερτ Λάνγκντον (Τομ Χανκς) ο Αμερικανός. Έτσι, καταφθάνει απεσταλμένος από το Βατικανό και χτυπάει την πόρτα της πισίνας του Λάνγκντον. Τι να κάνει κι αυτός;

Για να σώσει την ανθρωπότητα πετάγεται μέχρι την Πλατεία του Αγίου Πέτρου την ώρα που σύμπας ο Καθολικισμός κρατάει την ανάσα του μέχρι από την τσιμινιέρα να βγει άσπρος καπνός. Μέσα σε κάτι λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες ο Λάνγκντον πρέπει να βρει τους τέσσερις Επισκόπους και πρέπει να απενεργοποιήσει τον μηχανισμό της Αντι-ύλης. Μέχρι να τα κάνει όλα αυτά, τρέχει και δεν φτάνει. Και καθώς τρέχει, όλα, μα όλα τα αινίγματα λύνει. Μα ποιος είσαι; η Δομή είσαι; Κανονικώς!

Η σκηνοθεσία του Ρον Χάουαρντ αρχίζει και τελειώνει με την ίδια σκηνή. Ο Λάνγκντον είτε να τρέχει είτε να αποκωδικοποιεί τα Αμφιγράμματα των Πεφωτισμένων. Έτσι, από τη μια αιχμαλωτίζει την αγωνία του θεατή και από την άλλη τον μπερδεύει με χιλιάδες πληροφορίες που πίπτουν επί την κεφαλή. Άντε τώρα να βγάλεις άκρη δηλαδή. Όσο για τα σκηνικά, τίποτα αληθινό. Εννέα στα δέκα είναι εικονική πραγματικότητα όπως στον «Μονομάχο» του Ρίντλεϊ Σκοτ. Όσο για ερμηνεία, άσε καλύτερα. Ο Τομ Χανκς κάνει περίπατο. Έτσι, μέσα στην ίδια ταινία, τέσσερα- όπως και η παραμυθία- τα διαφορετικά στοιχεία. Και θρίλερ και τρομοκρατία και σίριαλ κίλερ και τουρισμός. Το «διά ταύτα» απλό. Καλύτεροι οι «Πεφωτισμένοι» από τον «Κώδικα Ντα Βίντσι». Σπανίως κοιτάς το ρολόι σου. Ό,τι πρέπει για κινηματογρά- φο θερινό. Με κόκα κόλα και πασατέμπο, παρακαλώ!

«Ιlluminati:
Οι Πεφωτισμένοι»

Αυθαιρεσία και Αλχημεία Και Επιστήμη και Θρησκεία Να σκοτώνουμε την ώρα μας με αχαλίνωτη φαντασία Επιστήμων Αμερικανός σώζει Βατικανό

ΒΑΘΜΟΙ = 6

(παραμύθι)

{{{ video }}}

Διπλή πλήξη από ΗΠΑ και Γαλλία

«Στεγνό καθάρισμα» (Sunshine cleaning). Μελαγχολική, αμερικανική κομεντί της Κριστίν Τζεφς από Νέα Ζηλανδία. Μέσα στο αδιέξοδό τους, δύο αδελφές αναλαμβάνουν μαύρη εργασία σφουγγαρίζοντας και καθαρίζοντας τις «βρωμιές» που αφήνουν πίσω τους αυτόχειρες, υπέργηροι, δολοφόνοι και δολοφονημένοι. Αίμα, σκουλήκια, ποντίκια, αποσύνθεση και κοπριές. Μπρρρρ! Αν αυτό λέγεται χιούμορ εγώ είμαι ο Ομπάμα. Πάμε παρακάτω. Η μία εξ αυτών κοιμάται με έναν μπάτσο από καιρού εις καιρόν. Αυτό κι αν είναι ταλαιπωρία για ντιβάνι του Γιάλομ. «Είμαι καλή, αρέσω στους άνδρες, αλλά δεν με παντρεύονται». Ο κλασικός ορισμός της μπούλας. Άσε τη δεύτερη. Αυτή, χαζή εξ επαγγέλματος με ΙQ μπι φτεκιού. Μοναδική παρηγοριά στον άρρωστο, ο μικρός, ανάποδος και περίεργος γιος και ο παππούς (Άλαν Άρκιν). Ευφυής και καλός. Το συμπέρασμα σχεδόν από τα πρώτα δέκα λεπτά. Βαρέθηκα!

ΒΑΘΜΟΙ = 3

(μπήκε στο πλύσιμο)

{{{ video }}}
«Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου» (Le Ρremier jour du reste de la vie). Γαλλική κομεντί του Ρεμί Μπεζανσόν. Η ευρωπαϊκή- ας πούμε- εκδοχή της Οικογένειας Τενεμπάουμ, τηρουμένων των αναλογιών. Όπου ζεύγος παρακολουθεί τις απρόβλεπτες αλλαγές που λαμβάνουν χώρα κατά την ενηλικίωση των τριών παιδιών τους. Ας πούμε, ο μεγαλύτερος εγκαταλείπει τα πάτρια εδάφη και εγκαθίσταται αυτόνομος, σε μικροσκοπικό δωμάτιο του παππού του. Η μάνα περίλυπη, ο πατέρας αγέρωχος. Τι θα κάνουμε όταν φύγει το παιδί; Αυτή η αγωνία τρώει και την Ελλάδα με τα αρσενικά της παρατεταμένης εφηβείας. Ωριμότητα μηδενική. Οι γονείς με δεκανίκια τα παιδιά και τα παιδιά τα βρίσκουν όλα βολικά. Άντε γεια!

ΒΑΘΜΟΙ = 4

(πλήξη με κομψότητα γαλλική)

{{{ video }}}
Το πάθος των νεκρών

Μπορεί σήμερα να ανασυσταθούν το κλίμα, η ατμόσφαιρα, το ύφος και το ήθος της Νouvelle Vague; Του Νέου Γαλλικού Κύματος της δεκαετίας του εξήντα, του Γκοντάρ και του Τριφό; Όχι λέει πλαγίως ο Φιλίπ Γκαρέλ του ασπρόμαυρου, με έντονα κοντράστ «La Frontiere de L΄ Αube» (Τα σύνορα της αυγής). Προσπαθεί. Η αποτυχία του όμως είναι ένδοξη δήλωση αδυναμίας συνολικής!

Ο Φρανσουά (Λουί Γκαρέλ), γοητευτικός φωτογράφος, ερωτεύεται ένα από τα μοντέλα του, την Καρόλ. Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Έτσι, εκείνη διαρκώς να πίπτει, να τρελαίνεται και να «φεύγει». Η κατάληξη- αυτοκτονία αναμενόμενη και προδιαγεγραμμένη. Έπειτα από καιρό ο Φρανσουά, αν και στοιχειωμένος από το φάντασμα της Καρόλ, τα φτιάχνει με μια δεύτερη γυναίκα, το ακριβώς αντίθετο της πρώτης, της νεκρής. Ζουν με άνεση, ετοιμάζουν διάδοχο με άνεση. Το φάντασμα όμως επιστρέφει και του λέει: «Κάθε φορά που θα κοιτάζεσαι στον καθρέφτη θα με βλέπεις». Έτσι κι αυτός αρχίζει να «πέφτει» και να φεύγει. Οι άνθρωποι ναι, αλλά η Αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει.

Η πολιτική και ιδεολογική σημειολογία του Γκαρέλ, εμφανής και καταλυτική. Δύσκολη η σχέση με την Καρόλ (Λορά Σμετ), πανεύκολη με την Ιβ (Κλιμεντίν Πουαντάτζ). Περιθωριακή η πρώτη. Μεγαλοαστή η δεύτερη. Της επανάστασης η Καρόλ, της συμφιλίωσης η Ιβ. «Θα πατήσουμε τον χρονοδιακόπτη, όχι τη βόμβα», το μοτίβο των δύο καταραμένων εραστών. «Επανάσταση στους δρόμους με όλο τον λαό, χωρίς βία, χωρίς σταγόνα αίμα». Απόλυτος ρομαντισμός. Ανέφικτη μια τέτοια επανάσταση.

Ανέφικτος ένας τέτοιος, απόλυτος έρωτας. Αίσθηση πάθους, ασυμμετρίας, επομένως αναρχίας. Αφού δεν ολοκληρώθηκε ο Μάης του ΄68 δεν ολοκληρώνεται και το πάθος των δύο εραστών. Επομένως, χωρίς πάθος πεθαίνουν οι ιδέες. Χωρίς πάθος πεθαίνουν τα αισθήματα. Χωρίς πάθος πεθαίνει και ο σημερινός κινηματογράφος. Άρα- δηλώνει πλαγίως ο Γκαρέλ- σήμερα οι ταινίες μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό. Αρνούμαι να συμβιβαστώ. Το μόνο που αξίζει να κάνεις ως καλλιτέχνης με πάθος ασίγαστο αλλά κρυφό, είναι να σκηνοθετήσεις μια Ωδή γι΄ αυτό τον υπέροχο, ανεπανάληπτο κόσμο των νεκρών. Άσε το κακό να μπει, λένε οι Σουηδοί. Άσε τη χαμένη επανάσταση για να την θυμηθείς, μπας και σωθείς, λέει ο Γκαρέλ.

Δύο τα υπέρτατα πλεονεκτήματα του Γκαρέλ. Το πρώτο, η φωτογραφία, το καδράρισμα, η ατμόσφαιρα, η α-χρονική διαδρομή μεγάλων αισθημάτων, ρομαντικών πλασμάτων. Χάρμα η εικαστική επεξεργασία. Το δεύτερο, η φάτσα και η γοητεία τού μόλις 26 χρόνων Λουί Γκαρέλ (γιος του σκηνοθέτη). Το πρόσωπο, οι γωνίες, οι φωτοσκιάσεις, οι πόζες και το ήθος του παραπέμπουν από τον Ρεμπό μέχρι τον Ίαν Κέρτις των Joy Division του ασπρόμαυρου «Control» με πρωταγωνιστή τον Σαμ Ράιλι. Έχει τρελάνει τις Γαλλιδούλες. Το απόλυτο γαλλικό επιχείρημα εναντίον Μπραντ Πιτ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Θεός!

«Τα σύνορα της αυγής»

Μεγάλος έρωτας Γλυκός συμβιβασμός Το πάθος των νεκρών

ΒΑΘΜΟΙ = 6 1/2

(ασπρόμαυρη φωτογραφία χάρμα οφθαλμών)

{{{ video }}}
Ληστείες και ψυχανάλυση

«Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία» (Τake the money and run). Η πρώτη σκηνοθεσία του Γούντι Άλεν και του 1969. Σχεδόν αυτοβιογραφικό και σχεδόν μουρλό. Από την ψυχανάλυση μέχρι τη ληστεία τραπεζών. Όπου ο Γούντι δραπέτης των φυλακών με πιστόλι από σαπούνι μέσα στη βροχή. Χαριτωμένη, πνευματώδης και «ερασιτεχνικά» φτιαγμένη. Ωστόσο, μια επιφύλαξη για το κοινό. Επειδή δεν έγινε προβολή, προσοχή στην κόπια. Μπορεί να είναι DVD!

ΒΑΘΜΟΙ =

Προσοχή!

{{{ video }}}
Παιδική χαρά η έναρξη
Δ.Δ.

Α, μαντάμ Ιπέρ, δεν θα τα πάμε καλά. Ποια καρδιά και κουραφέξαλα; Με την ετυμηγορία σας θα δώσετε λεφτά και δόξα στον νικητή του 62ου Festival De Cannes!

Πέρυσι ο Σον Πεν- πρόεδρος του Jury- εντελώς ειλικρινής. Τα κριτήριά μου- είπεείναι πολιτικά. Καθαρή η Αμερική. Χθες, η πρόεδρος του Jury μπερδεμένη από την αρχή. Υποκρισία κουλτούρας γαλλικής κοπής.

«Δεν είμαι δικαστής. Αν χρειαστεί, θα πάω κόντρα στον εαυτό μου. Θα ψηφίσω με την καρδιά. Δεν ήρθα να κρίνω, αλλά ν΄ αγαπήσω τις ταινίες του Φεστιβάλ».

Ο Σον Πεν πέρυσι είχε κριτήριο την πολιτική.

«Είναι Αμερικανός και έχει ανάγκη μια αλλαγή. Για εμένα, το Σινεμά είναι Ουμανισμός και Αισθητική».

Από κοντά και η μαραμένη Ρόμπιν Ράιτ Πεν. Μέλος του Jury κι αυτή. Και, αν δεν κάνω λάθος, ex του Σον Πεν.

«Η λέξη “judge” (δικαστής) είναι αρνητική. Πάνω απ΄ όλα η ομορφιά, το αίσθημα και η καρδιά». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο σκηνοθέτης Τζέιμς Γκρέι («Δύο έρωτες»): «Πρώτα ήρθα να απολαύσω είκοσι ταινίες σε δέκα ημέρες και μετά να τις κρίνω». Ξέρετε ποιος είναι ο ειλικρινής; Η Άσια Αρζέντο. Η κούκλα της κριτικής επιτροπής. Σιγά που θα χολοσκάσει για την κουλτούρα. Δώστε της φωτογράφους και πάρτε την ψυχή της. Αφού πρώτα ποζάρισε μπρος, πίσω, προφίλ και ανφάς και αφού χόρτασε τον ναρκισσισμό της ακούγοντας δεκάδες νταγλαράδες παπαράτσι να φωνάζουν «Άσια, Άσια», στη συνέχεια άνοιξε το στοματάκι της και είπε: «Ίσως ακούγοντας τα επιχειρήματα κάποιου άλλου να αλλάξω γνώμη και να ψηφίσω μια ταινία που δεν μου άρεσε στην αρχή!».