Το Πνεύμα του Τόνου

Σεμνά
Του Μάνου Ελευθερίου

Σοφή κουβέντα, συμβουλή των φρονίμων και ευχή της καρδιάς.

Να ζούμε σεμνά και ταπεινά. Κύριος οίδε σε ποια στιγμή έκλαμψης ειπώθηκε κι έγινε αμέσως περιπαικτικό σχόλιο σε γελοιογραφίες, αναλύθηκε σε πολιτικά άρθρα, έγινε καλαμπούρι.

Οι αποδέκτες παραμένουν άφαντοι. Το κατάπιαν ή το φτύσανε; Ίσως ήταν η συνέχεια μιας ιδιωτικής συνομιλίας και το μήνυμα, το ψαχνό, το πήραν από τον άμβωνα. Τέτοιες συμβουλές δεν δίνονται με σημειώματα. Εδώ να σημειώσω ότι αυτές οι μοιραίες λέξεις έχουν περάσει και σε πολύ παλιό λαϊκό τραγούδι!

Φαίνεται ότι οι παραλήπτες ήταν πολλοί. Θα ΄γινε θέαμα φαίνεται ο άσωτος βίος (εκεί παραπέμπει το «ταπεινά»), θα συζητήθηκε ίσως κάποια κομπίνα, αποτέλεσμα στερημένης ζωής και απληστίας, κάπως άτσαλα κάποιοι θα βούτηξαν το χέρι τους στο καζάνι που έβραζε. Το «σεμνά» θα είχε άλλους παραλήπτες.

Πώς να τους προλάβεις όλους; Και με τι ρητά να τους συνετίσεις;

Όσο αγαθές προθέσεις όμως κι αν έχεις να νουθετήσεις ορθοβαδιστικά, τίποτα δεν πετυχαίνεις αν εσύ ο ίδιος δεν είσαι μιας μεγάλης και απαστράπτουσας επιφάνειας. Παραμένεις ένας αγαθός δάσκαλος προσηλωμένος στα ιδεώδη της φυλής και της Μεγάλης Ιδέας που έχει χαθεί για πάντα.

Ήταν πάντα χρήσιμοι τέτοιοι δάσκαλοι, έστω και με τη «βίτσα» στο χέρι, αλλά είχαν και μαθητές που ξέρανε να ακούνε και να θυμούνται.