Μόδα

Σε στυλ (νέας) φαμ φατάλ
Της Έφης Φαλίδα

Βραδινές τουαλέτες, αστραφτερά μίνι φορέματα, έξωμα είναι το στυλ της σύγχρονης μούσας
Μούσα είναι το μοντέλο με την ιδανική ομορφιά ή την ξεχωριστή προσωπικότητα, που δίνει την έμπνευση στον σχεδιαστή ή τον φωτογράφο για να δημιουργήσει ένα όνειρο πόθου στις άλλες γυναίκες. Αυτό το αξίωμα στήριξε όλη την παραγωγή της μόδας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τις μέρες μας. Και αυτή είναι η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία στήθηκε και παρουσιάζεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης η έκθεση «Τhe Μodel as Μuse: Εmbodying Fashion».

Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης έγινε και το φιλανθρωπικό γκαλά στο οποίο εμφανίστηκαν σχεδόν όλες εκείνες που έδωσαν νόημα στο ύφος κάθε δεκαετίας, ντυμένες από τους σχεδιαστές συνοδούς τους με βραδινές τουαλέτες, έξωμα, μίνι φορέματα με παγιέτες, κρύσταλλα Swarovski και οπωσδήποτε πέδιλα με ψηλά τακούνια. Η νύχτα στο γκαλά του Μητροπολιτικού Μουσείου ήταν μια παρέλαση λαμπερών γυναικών κάθε ηλικίας. Οι οποίες με το παρά στημά τους και την αέρινη κίνησή τους επαλήθευσαν την άποψη της Κάθι Χόριν στους «Νew Υork Τimes» για τον ρόλο του μοντέλου ως μούσας στη διαδικασία της μόδας: «Η μεταπολεμική μόδα ήταν κυρίως γαλλική και προέβαλλε ένα υπερβολικά σοφιστικέ, αυτοκρατορικό ύφος. Η μόδα απαιτούσε ένα εκφραστικό μοντέλο που θα μπορούσε να μη ζαρώσει μέσα στους κορσέδες και τις σατέν πτυχώσεις. Και να βγάζει την αίσθηση της θηλυκότητας, κυρτώνοντας προς τα πίσω τη στενή πλάτη της και τεντώνοντας ψηλά τον μακρύ λαιμό της».

Και από τις κυρίες Λίζα Φονσαγκράιβς και Ντοβίμα που ερμήνευσαν το Νιου Λουκ του Ντιορ φωτογραφημένες από τον Ίρβινγκ Πεν και τον Ρίτσαρντ Άβεντον πήραν μαθήματα και οι επόμενες γενιές, που έδωσαν στα 60s και τα 70s της σεξουαλικής απελευθέρωσης τα πρόσωπά τους, τα γυμνά τους πόδια, ίσως και περισσότερα ακάλυπτα μέρη του σώματός τους για το μίνι της Μέρι Κουάντ (Τουίγκι), την μπλούζα σαφάρι του Ιβ Σεν Λοράν (Βερούσκα), τις μεταξωτές ζέρσεϊ τουαλέτες του Χάλστον (Τζέρι Χολ). Ενώ ο Χέλμουτ Νιούτον και ο Γκι Μπουρντέν θα φωτογράφιζαν τη Μαρίζα Μπέρενσον ως το κορίτσι των 70s με τη χρυσή λάμψη.

Στην εποχή της γκλάμορ υπερβολής των 80s ήταν η Ιμάν, η Κρίστι Μπρίνκλεϊ και η Πολίνα Πορίτζκοβα εκείνες που θα πόζαραν για τον Ρίτσαρντ Άβεντον, τον Φρανσέσκο Σκαβούλο. Και προς τα τέλη της δεκαετίας οι νεαρές Λίντα Εβαγκελίστα, Στέφανι Σέιμορ και Ναόμι Κάμπελ θα έμεναν στο Παρίσι, φιλοξενούμενες του Αζεντίν Αλαϊά για να δημιουργεί πάνω στις καμπύλες τους τα θρυλικά γλυπτά φορέματά του. Τα οποία ωστόσο απουσιάζουν από αυτή την έκθεση, που δίνει έμφαση στη σχέση δημιουργού και μούσας του.

Και μπαίνουμε στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, τότε που οι σχεδιαστές Κάλβιν Κλάιν, Τζιλ Σάντερ, Χέλμουτ Λανγκ ντύνουν τα μοντέλα με λιτά και μονόχρωμα, άσπρα ή μαύρα σύνολα για να κάνουν αντιπρόταση στο σέξι ύφος του Τζιάνι Βερσάτσε και την ασπρόμαυρη μεγαλοπρέπεια του Καρλ Λάγκερφελντ στον οίκο Chanel. Ο φωτογράφος Πέτερ Λίντμπερκ ήταν εκείνος που συνέλαβε τη μετάβαση από το γκλάμορ στο μίνιμαλ στυλ και τη «γέννηση» των σούπερ μόντελ. Όταν φωτογράφισε τη Ναόμι Κάμπελ, τη Λίντα Εβαγκελίστα, την Κρίστι Τέρλινγκτον, την Κλόντια Σίφερ, την Ελένα Κρίστενσεν, την Τατιάνα Πάτιτζ, τη Στέφανι Σέιμορ, τη Σίντι Κρόφορντ με δερμάτινα τζάκετ μοτοσυκλετιστή και ρούχα υψηλής ραπτικής Chanel και Βερσάτσε.

Μέσα από το αγορίστικο σώμα της νεαρής τότε Κέιτ Μος, της Κρίστεν Μακμέναμι, της Κάρεν Έλσον οι μούσες έγιναν χαμίνια, το γκραντζ στυλ έδεσε με την οικονομική ύφεση των μέσων των 90s. Ενώ γύρω στο 2000 ήρθε η ανάκαμψη με τη βραζιλιάνικη τυπολογία «πλούσιο στήθος- στενοί γοφοί- χείμαρρος ξανθά μαλλιά» της Ζιζέλ Μπίντχεν να εμπνεύσει τους Ντόλτσε και Γκαμπάνα, Ρομπέρτο Καβάλι, Τζον Γκαλιάνο. Η συνέχεια έφερε τη Ρωσίδα Νατάλια Βοντιάνοβα, το αδύνατο πρότυπο της σλάβικης ανατολικοευρωπαϊκής ομορφιάς που οδήγησαν τη μόδα να αλλάξει κατεύθυνση. Από τα μοντέλα με προσωπικότητα περάσαμε στη βιομηχανία των όμορφων αδιάφορων προσώπων. «Χάνεις τόσο χρόνο ψάχνοντας για νέα πρόσωπα. Δεν θέλεις μία νέα γυναίκα κάθε πέντε μέρες. Όταν ξεκίνησα με τις σούπερ ήταν 19, 20 ετών. Σήμερα έχουν γίνει 28, 30, 40 και είναι επιχειρηματίες εκατομμυρίων δολαρίων. Δεν γίνεσαι σούπερ μοντέλο όταν είσαι ηλίθια», λέει ο Πέτερ Λίντμπεργκ, επισημαίνοντας τη διαφορά μεταξύ μούσας και κοινής θνητής…


Η ταυτότητα της σύγχρονης μούσας

● Μίνι μαύρο φόρεμα για βράδυ.

● Έξωμο μακρύ φόρεμα για επίσημη εμφάνιση.

● Στενό τζιν παντελόνι και ψηλά τακούνια για απόγευμα.

● Σακάκι τύπου Chanel και τζιν ξεφτισμένο σορτ, μεταχειρισμένες μπότες καουμπόικες για πρωί.

● Μακριά μαλλιά.

● Οξυζεναρισμένα ξασπρισμένα κοντά μαλλιά ● Συλλογή πολλών Τ-shirts με στάμπες. ● Μεγάλη τσάντα.

● Μεγάλα γυαλιά ηλίου.


Στις βιτρίνες

Γυαλιά ηλίου στην κλασική γραμμή Wayfarer των Rayban σε σκελετό με ροζ απόχρωση. Rayban, 130 ευρώ στα καταστήματα οπτικών Στράπλες μαύρη φόρμα σε σχήμα βερμούδας, με ενίσχυση κορσέ, 60 ευρώ στα καταστήματα Η&Μ Μενταγιόν με μικροσκοπικά διακοσμητικά ναυτικού στυλ, 20 ευρώ στα καταστήματα Αccessorize