Το γριπιασμένο γουρουνάκι

ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΣΥΜΠΑΘΗ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΑ
ΠΟΥ ΠΑΡΚΑΡΟΥΝ ΤΟ 4Χ4 ΣΤΙΣ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ
ΤΩΝ ΠΕΖΩΝ ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΥΡΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΑΤΩ Ο ΝΤΑΛΚΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΤΟΥΣ
Εννοώ αυτά τα τρία χοντρούλικα πλασματάκια που πρωταγωνιστούν στο γνωστό παραμύθι με τον λύκο και το σπίτι τους και που οι εικονογράφοι των παιδικών βιβλίων τα χρωμάτιζαν πάντα ροζ.

Μου έγιναν ακόμη πιο συμπαθή με τα χρόνια, καθώς διαπίστωνα πως η ανθρώπινη φαντασία έχει μια τάση να τα απαξιώνει και να κακομεταχειρίζεται.

Στα «Απομνημονεύματα» ο Ξενοφών περιγράφει μια σκηνή όπου ο μετέπειτα τύραννος Κριτίας τσιλημπουρδίζει ξεδιάντροπα με έναν ωραίο νεαρό. Τρίβεται πάνω του, τον χαϊδεύει και κάνει ό,τι μπορεί για να τον ερεθίσει με αποτέλεσμα ο Σωκράτης, θυμωμένος, να τον επιτιμήσει λέγοντάς του πως κατ΄ αυτόν τον τρόπο συμπεριφέρονται μόνον τα γουρούνια. Οι άνθρωποι ερωτεύονται αλλιώς, κάτι για το οποίο, για να είμαι ειλικρινής δεν πείσθηκα ποτέ.

Αν δεν κάνω λάθος κάποιο ευαγγελικό χωρίο μας πληροφορεί πως ο Ιησούς, αποφασισμένος να επιφέρει την κάθαρση φορτώνει ένα σωρό δαίμονες σε ένα κοπάδι με γουρούνια για να τους αφήσει να κυλιούνται μες στη λάσπη μαζί τους.

Και στη σύγχρονη λογοτεχνία όμως, παρά τις ανοχές με τις οποίες εμπλούτισε τη φαντασία μας ο Διαφωτισμός, τα γουρούνια εξακολουθούν να αδικούνται κατάφωρα. Στη «Φάρμα των Ζώων» ο Όργουελ τους δίνει τη θέση της κυρίαρχης τυραννικής κάστας, μια μεταφορά της σταλινικής ελίτ. Είναι γνωστή η ρήση που υποστηρίζει ότι «όλα τα ζώα είναι ίσα, όμως τα γουρούνια είναι πιο ίσα από τα άλλα» που δίνει και τον τόνο της γουρουνίσιας εξουσίας.

Για να μην ξεχνάμε τον τρόπο με τον οποίον κατασυκοφαντείται το γένος των χοίρων στο δεύτερο έργο της σειράς του Χάνιμπαλ Λέκτερ όπου εμφανίζεται ως ανθρωποφάγο, λες και το αποτελούν τίποτε εξωγήινα τέρατα που καταβροχθίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Και να σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για τα ίδια ροζ πλασματάκια που φοβούνται πως θα τα φάει ο αντιπαθέστατος λύκος του παραμυθιού.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά κάποια στιγμή πληροφορήθηκα από το πιο έγκυρο στόμα πως τα γουρούνια όχι μόνον είναι εξόχως φιλήδονα, αλλά έχουν και εξαιρετικές επιδόσεις στον τομέα. Πριν χρόνια, στη Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης, ο αρμόδιος κτηνίατρος δείχνοντάς μου έναν υπέροχο πάνχοντρο χοίρο αναπαραγωγής μου δήλωσε ότι ο εν λόγω εκσπερματίζει για πάνω από είκοσι λεπτά της ώρας. Προσθέτοντας όμως, μάλλον απογοητευμένος, πως μόνον τα δύο ή τρία τελευταία έχουν κάποια αναπαραγωγική αξία.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς οδηγεί την ανθρώπινη φαντασία και σκέψη να κακομεταχειρίζε- ται κατ΄ αυτόν τον ρατσιστικό τρόπο το γένος των χοίρων. Μπορεί να φταίει η χοντρή πεπλατυσμένη μουσούδα με τις δυο χειλάρες από κάτω που κάνουν το πρόσωπό τους να μοιάζει ανέκφραστο και πλακώνει με τον όγκο της τα δύο ματάκια που μόλις προβάλλουν, παμπόνηρα, στις σχισμές τους. Σαν τους καπιταλιστές στα έργα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού τα γουρούνια αποκλείεται να έχουν αισθήματα.

Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι σε αντίθεση με την αγελάδα, την κατσίκα, το πρόβατο και την κότα με τα αυγά της το γουρούνι δεν έχει να μας προσφέρει τίποτε παραπάνω από τον εαυτό του. Ούτε το γάλα του πίνουμε, ούτε τις γουρουνότριχές του μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε παρά μόνο στη γνωστή έκφραση «παρά μία γουρουνότριχα». Περιμένουμε πότε θα παχύνει ακόμη περισσότερο για να το κατακρεουργήσουμε και να γευθούμε το νοστιμότατο είναι η αλήθεια κρέας του.

Φταίει και η αγάπη του για τη λάσπη. Κυλιέται στον βούρκο από το πρωί ώς το βράδυ χωρίς να είναι σε θέση να εξαγάγει κανένα απολύτως ηθικό δίδαγμα όπως η «Στεφανία στο αναμορφωτήριο» και άλλα συναφή αριστουργήματα. Και όχι μόνον κυλιέται στον βούρκο αλλά του αρέσει να τρώει και junk, σε αντίθεση με τις αγελάδες που τρέφονται με καθαρό, αν και μολυσμένο από λιπάσματα, χορταράκι.

Χοντρό, σ΄ έναν κόσμο που έχει αναγάγει την αδυναμία σε υπαρξιακή δικαίωση, το γουρούνι είναι φυσικό να μην έχει στον ήλιο μοίρα. Παρ΄ ότι ορισμένοι υποστηρίζουν πως του αρέσει να κυλιέται στη λάσπη γιατί αγαπάει το νερό και είναι ιδιαίτερα καθαρό κανείς δεν είναι διατεθειμένος να τους ακούσει.

Αν υπάρχει κάποιος ιός ο οποίος μεταδίδεται με φοβερή ταχύτητα, ανεξέλεγκτα και περνάει από στόμα σε στόμα, χωρίς καν να χρειαστεί η παραμικρή επαφή, αυτός είναι ο ιός του τρόμου