Η ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ ΘΕΛΕΙ ΗΛΙΚΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΝΙΑΤΑ

Αν αντικρύσει κανείς το πρώτο μυθιστόρημα της Βολφ με την τελευταία έως τώρα συλλογή αφηγημάτων της, που τα χωρίζει συγγραφική άβυσσος σαράντα ετών, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει τη συγγραφική απελευθέρωση. Στα τελευταία κείμενα η ιδεολογία έχει χωνευτείχωρίς να έχει απορροφηθεί – από τη ζωή που μεσολάβησε. Η Βολφ δεν καίγεται να υπερασπιστεί τις επιλογές και την ιδεολογία τηςαπλώς είναι.

Βέβαια, η ιδεολογική ταυτότητα αναδύεται και πάλιπώς όχι;-, με τρόπο όμως αρκετά πιο επεξεργασμένο στα κείμενα τηςΆλλης ματιάς σε σύγκριση με το μαχητικό νεανικό μυθιστόρημα, που έγραψε η Βολφ, την ώρα που η Ιστορία εκπυρσοκροτούσε. Στο τελευταίο κείμενο, «Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2001» δηλώνεται ξάστερα: «Στα γεράματα θα ήθελα η Ιστορία να με άφηνε ήσυχη». Για τη γενιά που έζησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη διχοτόμηση της Γερμανίας, την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, η φράση αποκτά σκοτεινό ιστορικό βάθος.

Η ογδοντάχρονη Κρίστα Βολφ έχει ένα χαρακτηριστικό που διακρίνει τους καλούς πεζογρά- φους.

Όσο μεγαλώνει, τα κείμενά της ωριμάζουν. Βλέπετε, η πεζογραφία (ιδίως το μυθιστόρημα), σε αντίθεση με τα μαθηματικά, θέλει ηλικία κι όχι νιάτα.