Μέρα Μαγιού με μίσησες

«Δεν είναι Μάιος αυτός είναι Οκτώβρης». Λέει συνέχεια η συγκάτοικος κι απλώνει ρούχα στο διπλανό πίσω μπαλκόνι. Είναι από κείνες που μετράνε την άνοιξη στα σύννεφα. Τόσα σύννεφα, Μάρτιος. Λιγότερα Απρίλιος. Ελάχιστα και ξαφνικά, είναι Μάιος. Κανένα σύννεφο, μπήκε ο Ιούνης. Άλλες μετρήσεις, άλλα μέτρα, άλλα σταθμά. Πριν οργώσουν τους ουρανούς οι δορυφόροι.

Κάθομαι και κοιτάω τον βουλευτή που ζητάει την ψήφο των συναδέλφων του. Πριν λίγες μέρες απ΄ το ίδιο βάθρο σήκωνε το δάχτυλο, κάτι ανάμεσα απειλής και δασκάλου επαρχίας. Τώρα εκλιπαρώντας την αθώωσή του το δάχτυλο δεν σηκώθηκε μόνο του, πήρε κι ένα διπλανό παρέα, κι αρχίσανε μια κίνηση σαν «ευλόγησον» σαν «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι». Πάντως κάτι ιερατικό. Μόνο ο τόνος της φωνής, ξένος, φωνή άλλου. Σαν ντουμπλαρισμένος σε μεσημεριανή σαπουνόπερα. Φωνή ψεύδους. Μες στο μέλι και την ηχώ μεγάλου χώρου, εκκλησίας ή στρατοδικείου. Στο τέλος της λειτουργίας όλοι ευχαριστημένοι. Και αυτός δεν παρεπέμφθη και η πλειοψηφία ήταν υπέρ της παραπομπής. Και η κυβέρνηση δεν πέφτει, άλλα και επλήγη. Γίνανε όλα δηλαδή. Κι όλα κάτω από τη σκέπη τη σεπτή ενός υπερμεγέθους Ψέματος. Όλοι κάναμε τους νόμιμους και τους αληθινούς. Οι βουλευτές κάνανε ότι η ψηφοφορία ήταν μυστική και κατά συνείδησιν, αλλά παράλληλα δηλώνανε ότι είχαν κι έναν «μάρτυρα» για να καρφώσει στο κόμμα τι ακριβώς έριξαν στην κάλπη, άλλοι πάλι δήλωναν ευθαρσώς ότι τους πήραν επτασφράγιστους τους φακέλους απ΄ τον αρχηγό, οι αρχηγοί κάναν ότι αυτοί ήταν οι νικητές, οι παρουσιαστές κάνανε ότι ήταν αντικειμενικότεροι του αντικειμενικοτέρου, μια παλιά στάρλετ νυν πολιτικός έκανε τη δικηγόρο αλλά το ΄παιζε «Γυναικάρα με το πιε ντε πουλ», κι εγώ έκανα ότι είμαι ένας τηλεθεατής.

Μόνο η μικρή Έμυ κουλουριασμένη στον καναπέ, κάθε φορά που κάποιος αναφερόταν στον Μανούση μου τραγούδαγε μετ΄ επιτάσεως: «Ο Μανούσης, ο Μπιρμπίλης κι ο Μεχμέτ Ααααγάς». Μου τα ΄σπασε τα νεύρα. Την έδιωξα κακήν κακώς. Την άκουγα στον κήπο να μου τραγουδάει φεύγοντας «Μέρα Μαγιού με μίσησεεεες». Βγαίνω να της απαντήσω, «Δεν είναι Μάιος αυτός είναι Οκτώβρης». Λέει η συγκάτοικος κι απλώνει ρούχα στο διπλανό πίσω μπαλκόνι.

Το βράδυ άνοιξα κάτι ένθετα να εξημερωθώ, όλο κρέμες ρολόγια αυτοκίνητα φρου-φρου κι αρώματα διαφημίζανε. Ένα θέμα της προκοπής να κάτσεις να ξεχαστείς δεν σώσανε να γράψουνε. Σελίδα και διαφήμιση, σελίδα και διαφήμιση.

Τι το θέλω και ΄γω καλά και ντε να κάνω τον κανονικό. Είναι αυτός ο φόβος, ο εξ απαλών ονύχων, ο εκ βαθέων προερχόμενος ότι θα με αποκαλέσουν ψώνιο. Ότι θα με πιάσει στο στόμα της η Μαργιέττα και θα αρχίσει πάλι «Εδώ ο κόσμος καίγεται, ο ιός των χοίρων εξαπλούται, ο Παυλίδης αθωώνεται, κι εσύ πού ΄ναι ο Κάλβος πού ΄ναι ο Προυστ πού ΄ναι ο Μότσαρτ πού ο Τσιτσάνης. Τώρα έχεις χωθεί στον Λορεντζάτο και κουνάς με σημασία το κεφάλι σαν τον Μητσοτάκη όταν τον λένε αποστάτη. Τι γράφει πες μου. Πες μου και ΄γω να καταλάβω».

Από τη σελίδα 9 διαβάζω:

«1. Όλα μέσα στην ιστορία της γλώσσας γίνονται (συμβαίνουν) ασυνείδητα.

2. Η γλώσσα δεν είναι επινόημα του ανθρώπου. Όπως δεν είναι το περπάτημα ή το γέλιο του.

3. Οι κλίσεις είναι κάτι μονιμότερο απ΄ τις ρίζες, και πιο χαρακτηριστικό μιας γλώσσας.

4. Καμιά γλώσσα δεν είναι οριστική (συνακόλουθα και καμία Γραμματική)».

«Δεν είναι Μάιος αυτός είναι Οκτώβρης» λέει ο συγκάτοικος στο μέσα μου μπαλκόνι.