ΤΑ ΚΡΕΜΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΚΡΑΥΓΗ

Στις συνθήκες ακριβώς του Ψυχρού Πολέμου η ιαχή κατά του καταστρεπτικού «οικουμενισμού του γαλλο-καντιανού Διαφωτισμού» μετατρέπεται σε πολεμική κραυγή. Φυσικά ως Εβραίος ο Στέρνχελ δεν θα μπορούσε να μην ερμηνεύσει τις ταλαιπωρίες του «έθνους» του, τα κρεματόρια, όλα τα γνωστά και σε πολλούς άγνωστα: «… για τους Γάλλους επαναστάτες που συνέταξαν τη Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τα ανθρώπινα όντα δεν ορίζονται με βάση την ένταξή τους σε μια εθνική κοινότητα. Εξάλλου στη σκέψη τους, ο άγριος έχει τα ίδια δικαιώματα με έναν Ευρωπαίο. Οι Εβραίοι δεν εξοντώθηκαν επειδή είχαν απογυμνωθεί από την εθνικότητά τους και δεν τους απέμενε παρά μόνο η ιδιότητά τους ως ανθρώπινων όντων, αλλά ακριβώς επειδή αυτή η ιδιότητά τους δεν αναγνωριζόταν, επειδή η ιδέα μιας ανθρώπινης φύσης κοινής σε όλους τους ανθρώπους, η ιδέα του φυσικού δικαίου που θα ίσχυε για όλους ανά τους αιώνες είχε χαθεί στον μακρόχρονο αγώνα ενάντια στον Διαφωτισμό. Διότι, σε τελική ανάλυση, ποιος φέρει την πνευματική ευθύνη για την ευρωπαϊκή καταστροφή του 20ού αιώνα; Οι άνθρωποι, που καθ΄ όλον τον 18ο αιώνα, από το 1689 ώς το 1789, μιλούν για το φυσικό δίκαιο, την ενότητα του ανθρώπινου γένους… ή εκείνοι που αρνούνται την ύπαρξη οικουμενικών αξιών;» (σ. 518).