Σημαία του νεοσυντηρητισμού

Όλα αυτά λοιπόν οι εθνικές κοινότητες, οι κοινότητες απλώς που σε αρκετές γραφίδες έγιναν «φαντασιακές κοινότητες» ή και «φαντασιακές πλατείες» (!) έχουν ταλαιπωρήσει και τη δική μας κοινωνία κατά τα τελευταία χρόνια. Και έτσι, με αυτή την, μέσω του ανορθολογισμού, ανατροπή όλων των αξιών της μοντέρνας δυτικής κοινωνίας, δεν επιτυγχάνεται άλλο από την περιφρόνηση του ατόμου και με αυτή την ιδιότητά τουκυρίως με αυτήν ως κοινωνικού υποκειμένου.

Η στρέβλωση των πραγματικοτήτων, της αλήθειας δηλαδή, οδήγησε σε ερμηνεία του ναζισμού ως υπερασπιστή της ελευθερίας και «θεμιτή απάντηση στον κίνδυνο του μπολσεβικισμού» (σ. 533). Όλες αυτές οι θεωρίες γίνονται σημαία του νεοσυντηρητισμού που γέννησε τον Φράνσις Φουκουγιάμα και τη θεωρία του για «το τέλος της ιστορίας». Άπειρα τέτοια παραδείγματα μας έδωσε και η πρόσφατη εποχή μας.

Ο Ζέεφ Στέρνχελ στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τον Διαφωτισμό έναντι του αντι-διαφωτισμού, δεν απέφυγε να εντάξει στη δεύτερη κατηγορία ανθρώπους που, ίσως, η κύρια γραμμή της σκέψης τους δεν ήταν ο ανορθολογισμός. Αυτό όμως που είναι πιο σημαντική έλλειψη- κατά την αφεντιά μου- στο βιβλίο του Στέρνχελ είναι που από τις ερμηνείες του, απουσιάζουν οι κοινωνικές σχέσεις. Το διανοείσθαι δεν διαδραματίζεται αυτόνομα.