ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΑΣΙΤΙΑ, ΝΗΣΤΕΥΟΝΤΑΣ

Ο Γκόγκολ, παιδί πρόωρου τοκετού, ασθενικό, γεννημένος στην Ουκρανία, μετακόμισε στην Πετρούπολη όπου εργάστηκε ως υπάλληλος και μετά βοηθός στο πανεπιστήμιο και ξεκίνησε τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία. Από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση τον αγκάλιασε ο Πούσκιν και με το χρίσμα του ταλέντου ανά χείρας θεωρήθηκε από τους πρωτοπόρους του ρωσικού διαφωτισμού. Όταν πέθανε το 1852, σε ηλικία 43 ετών, είχε καταφέρει να διαψεύσει όλες τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει ο ίδιος με το έργο του. Στην αρχή της διαδρομής όλοι νόμισαν πως η Ρωσία είχε αποκτήσει τον Μολιέρο της ο οποίος, στο τέλος, αποδείχτηκε μάρτυρας της χριστιανικής πίστης.

Θρησκόληπτος, έχοντας πάρει θέσεις υπέρ του τσαρικού καθεστώτος, πέθανε από ασιτία- νηστεύοντας για την ακρίβεια- για να μετανοήσει για την αμαρτία που είχε διαπράξει συνθέτοντας το λογοτεχνικό του έργο. Θεωρώντας πως πρόκειται για δημιούργημα του πνεύματος του Πονηρού, λίγες ημέρες πριν πεθάνει έκαψε το χειρόγραφο του δεύτερου μέρους των Νεκρών Ψυχών. Ανέραστος, ταπεινωμένος από το ασθενικό του σώμα, θα μπορούσε κάλλιστα ο ίδιος να είναι πρωταγωνιστής σε ένα από τα αφηγήματά του.