Φάγαμε … στο «Άνετον»

Υπήρχε πάντα κάτι, θα έλεγα, άνετο στο «Άνετον», το μικρό πασίγνωστο γκουρμέ «καυτό» μαγαζί στο Μαρούσι όπου ο σεφ Βασίλης Καλλίδης μαγειρεύει ορισμένα από τα πιο πρωτότυπα ελληνικά πιάτα. Το σκηνικό, σαν τραπεζαρία που έχει ξεπηδήσει από τα τέλη του ΄60 στην Ελλάδα, παραμένει συνεχής πηγή διασκέδασης.

Δεν έρχομαι εδώ όσο συχνά θα ήθελα. Η τελευταία φορά ήταν πριν από έναν χρόνο περίπου, με την ίδια φιλική παρέα, Παρασκευή βράδυ. Η πιο πρόσφατη επίσκεψή μου ήταν τις μέρες νηστείας πριν από το Πάσχα, και μπήκα σε κρεατοφαγικό πειρασμό έχοντας λίγες τύψεις. Το πρώτο πιάτο που παραγγείλαμε ήταν ένα από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει εδώ και πολύ καιρό, ένα βελουτέ από φρέσκα αμπελόφυλλα. Στο χρώμα ήταν σαν φρεσκοκομμένο γρασίδι σε μπολ, στο άρωμα και τη γεύση είχε μια ελαφριά χροιά από την πεντανόστιμη χαρακτηριστική οξύτητα των αμπελόφυλλων. Αλλά ο σεφ την μετρίασε με λίγη πατάτα και λίγο γιαούρτι. Λατρεύω τη σούπα και είναι δύσκολο να την πετύχει κανείς καλή στα αθηναϊκά εστιατόρια. Αυτή ήταν πρωτότυπη, εκλεπτυσμένη και αξέχαστη.

Δεν συμβαίνει κάθε μέρα να αφιερώνω μια ολόκληρη παράγραφο σε ένα μπολ σούπας, αλλά πρέπει να αφήσω χώρο και σε ορισμένα από τα υπόλοιπα πιάτα που δοκιμάσαμε. Τα κρεμμυδάκια στη σχάρα με αυγοτάραχο ήταν μια ενδιαφέρουσα ιδέα, θα μπορούσε να είναι απίθανα κομψή, αλλά πίστευα ότι έλειπε από την εκτέλεση το χαρακτηριστικό γούστο του σεφ. Η παχιά λεμονάτη σάλτσα κάλυπτε τα ψητά στη σχάρα φρέσκα κρεμμυδάκια αλλά το αυγοτάραχο ταίριαζε εξαιρετικά. Θα προτιμούσα εξαιρετικό ελαιόλαδο, λίγο ξύσμα λεμονιού και λίγο μαύρο πιπέρι για να βγάλουν τις φυσικές γεύσεις των φρέσκων κρεμμυδιών εποχής. Μας άρεσαν πολύ οι ρεβιθοκροκέτες με φρέσκα βότανα και ταραμά. Δεν έμοιαζαν ούτε σε όψη ούτε σε γεύση με τους ρεβιθοκεφτέδες που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε φάει είτε στο σπίτι είτε σε ταβέρνες. Αυτές οι κροκέτες ήταν φουσκωτές, τρυφερές και θρυμματιστές, με γευστικές αποχρώσεις βοτάνων και σερβιρισμένες έντεχνα σε μακρόστενο πιάτο. Δεν μπορούσα να αντισταθώ στα ποντιακά ζυμαρικά γεμιστά με κρέας και σερβιρισμένα με σάλτσα γιαουρτιού. Η ζύμη, η πικάντικη γέμιση κρέατος, η ελαφριά σάλτσα ντομάτας, το γιαούρτι και η χροιά καπνιστής πάπρικας συνιστούν όλα μαζί ένα ακαταμάχητο κουαρτέτο τουλάχιστον για τον δικό μου ουρανίσκο που είναι ευαίσθητος σε ό,τι τον ανακουφίζει. Είχε τελειώσει το πεϊνιρλί με αρμένικο σουτζουκάκι και κασέρι, ένα κλασικό πιάτο που ανέβηκε κλίμακα σίγουρα στα χέρια του ικανότατου αυτού σεφ. Αλλά το σουβλάκι γαρίδας και οι σουπιές γιαχνί με σπανάκι αναπλήρωσαν το κενό. Οι γαρίδες, σε μέτριο μέγεθος και ψημένες τέλεια στη σχάρα, όχι πολύ άτονες, ήταν γευστικά καρυκευμένες με ανατολίτικα μπαχαρικά και σερβιρισμένες με κολοκυθάκια και πέστο βασιλικού. Οι σουπιές ήταν επίσης πολύ καλές και ακόμα καλύτερα ήταν τα χειροποίητα ζυμαρικά με μελάνι σουπιάς που τις συνόδευαν.

Δεν μπορώ να αποφασίσω τι μου άρεσε περισσότερο στο «Άνετον», αλλά τα επιδόρπια είναι πολύ ψηλά στη λίστα των αγαπημένων. Το καλύτερο απ΄ όλα ήταν η κρέμα, που μου έφερε στο μυαλό παιδικές αναμνήσεις, μια μείξη από βελουτέ αχλαδιού, πολίτικο παγωτό και θρυμματισμένα μπισκότα πτι μπερ. Ήταν ένα επιδόρπιο ενηλίκων με απόλυτα παιδικές γεύσεις και μας άρεσε πολύ! Το μους από ταχίνι με φράουλες και σάλτσα σοκολάτας ήταν πολύ κοντά στη δεύτερη θέση.

Το «Άνετον» ήταν ένα από τα αγαπημένα μου εστιατόρια πριν από λίγα χρόνια όταν άνοιξε και είναι παρήγορο που νιώθω την ίδια έκπληξη και ευχαρίστηση σε όλες τις πρωτότυπες δημιουργίες του Καλλίδη. Θέλω οπωσδήποτε τη συνταγή για τη σούπα από αμπελόφυλλα!

«Άνετον»: Στρ. Λέκκα 19, Μαρούσι, τηλ. 210.8066700

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 45-55 ευρώ το άτομο

Σέρβις:

Επαγγελματικό και φιλικό

Ατμόσφαιρα:

Σπιτική, γύρω στο 1965

Κουζίνα:

Ορισμένα από τα πιο πρωτότυπα νέα ελληνικά φαγητά

Κάβα:

Καλή