«Ό Έλληνας Άγιος των Αλβανών»

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε”.

Με λένε Μιχάλη και μένω στην Αθήνα, στο Περιστέρι. Η τύχη το ήθελε τα τελευταία χρόνια να επισκεφθώ συχνά την Αλβανία. Πριν από τέσσερα χρόνια ερωτεύτηκα και παντρεύτηκα μια κοπέλα από εκεί. Η σύζυγός μου ήρθε 15 χρονών από την Αλβανία στην Αθήνα και ζει εδώ περίπου δεκαπέντε χρόνια. Για μένα, αν και τόσο κοντά στην Ελλάδα, η Αλβανία ήταν μια άγνωστη ήπειρος. Μια χώρα εντελώς αποκομμένη από τον κόσμο η οποία μετά το 1990 ταυτίστηκε με το απελπισμένο και αγριεμένο πρόσωπο των Αλβανών φυγάδων που έρχονταν κατά χιλιάδες στην Ελλάδα και στρατοπέδευαν σαν ζητιάνοι στην Πλατεία Ομονοίας. Με τα χρόνια τα πράγματα άλλαξαν αρκετά. Όπως έχετε γράψει και ο ίδιος κάπου, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Η λέξη Αλβανός όμως παραμένει στίγμα… Τόσο που ακόμα και στενοί μου φίλοι με το ζόρι συγκρατούσαν την έκπληξή τους όταν έμαθαν ότι θα παντρευτώ με μια κοπέλα από την Αλβανία. Όσο για τους συγγενείς μου, κάποιοι από αυτούς νόμιζαν ότι ο έρωτας μού είχε πάρει τα μυαλά… Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, λοιπόν, επισκέπτομαι τουλάχιστον δυο φορές τον χρόνο την Αλβανία. Πρέπει να σας ομολογήσω ότι στην αρχή πήγαινα με μεγάλη περιέργεια αλλά και με ανησυχία για το τι θα συναντήσω. Το πρώτο πράγμα που με εντυπωσίασε ήταν η ομοιότητα Αλβανών και Ελλήνων. Έχουμε νομίζω τα ίδια ελαττώματα και τις ίδιες αρετές. Αν και μαθαίνω εδώ και δυο χρόνια αλβανικά, ως Έλληνας δεν χρειάζομαι μεταφραστή στην Αλβανία.

Παντού βρίσκω ανθρώπους που μιλούν ελληνικά. Όταν μαθαίνουν ότι είμαι Έλληνας, οι άνθρωποι είναι πολύ φιλικοί μαζί μου. Κάποιοι μου διηγούνται τις ιστορίες τους ως μετανάστες ή λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Παρατήρησα ότι οι περισσότεροι έχουν να μου πουν τουλάχιστον μια συγκινητική ιστορία από την Ελλάδα. Την τελευταία φορά που πήγα, πριν από λίγες εβδομάδες, παραβρέθηκα σε δυο εκδηλώσεις, από αυτές που προσπαθούν να φέρουν κοντά Αλβανούς και Έλληνες. Η πρώτη έγινε σε ένα χωριό της Βόρειας Αλβανίας, το Ντάιτσι, με αφορμή την αδελφοποίηση του Δήμου Ντάιτσι και του Δήμου Φαρών του Νομού Αχαΐας.

Ήταν εκεί και οι δύο δήμαρχοι, ο Έλληνας και ο Αλβανός, οι οποίοι από ό,τι έμαθα κατάφεραν να κάμψουν τα χιλιάδες γραφειοκρατικά εμπόδια που αντιμετώπισαν και από τις δυο πλευρές. Έγινε ένα τρικούβερτο γλέντι, όπου διαπίστωσα ότι εκτός από τα ίδια φαγητά και ποτά, τον ίδιο τρόπο γλεντιού και μεθυσιού, μοιραζόμαστε και τις ίδιες μελωδίες. Η δεύτερη εκδήλωση ήταν μια εντυπωσιακή έκθεση χιλιάδων καρτ-ποστάλ ενός Έλληνα συλλέκτη, του κ. Παναγιώτη Κολιομιχάλη, η οποία δείχνει την Αλβανία τους δυο τελευταίους αιώνες. Η μοναδική αυτή έκθεση είχε μεγάλη απήχηση στα Τίρανα. Την επισκέφθηκαν πολλοί Αλβανοί και όλοι οι σημαντικοί Αλβανοί πολιτικοί, από τον Πρόεδρο της Αλβανίας μέχρι τον Πρωθυπουργό, τον Σαλί Μπερίσα. Έμαθα ότι ο κ. Παναγιώτης Κολιομιχάλης είναι γιατρός, αναπληρωτής διευθυντής της Πανεπιστημιακής Κλινικής του Ιπποκράτειου, και στην Αλβανία τον φωνάζουν “Έλληνα Άγιο των Αλβανών”, επειδή έχει θεραπεύσει χιλιάδες Αλβανούς. Είχα την τύχη να συνομιλήσω για λίγο με αυτόν τον γενναιόδωρο και ταπεινό άνθρωπο. Μου μίλησε για το πάθος του ως συλλέκτη και για το όνειρό του να δει Αλβανούς και Έλληνες να είναι οι καλύτεροι φίλοι στα Βαλκάνια. “Η Αλβανία έχει ανάγκη από Έλληνες που να την γνωρίσουν και να την αγαπούν. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από Αλβανούς που να την γνωρίσουν και να την αγαπούν” μου είπε. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία Μιχάλης Κ. Περιστέρι» Σ.σ.:

Λόγω έλλειψης χώρου η επιστολή δημοσιεύεται με περικοπές.

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com