Ονειρικές εικόνες από λούνα παρκ και κάστρα

«Η βάση όλων των μορφών τέχνης (ζωγραφικής- χαρακτικής- γλυπτικής) είναι το σχέδιο. Δεν έχει σημασία αν έχεις ένα πινέλο ή ένα εργαλείο στο χέρι», έλεγε πριν από οκτώ χρόνια ο Βασίλης Καζάκος, χαράκτης, ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών, που προσπαθούσε ν΄ αποδείξει ότι η χαρακτική και η ξυλογραφία έχουν απεριόριστες δυνατότητες, όσο και η ζωγραφική.

Μια αναδρομή στο έργο του επιχειρείται στον τόμο που συνοδεύει την έκθεση «Βασίλης Καζάκος, Χαρακτική» (στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας- Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα), από τα πρώιμα έργα (1965-1974) έως το τέλος (2006). Στα χαρακτικά του τής περιόδου 1969-1988 επικρατούν οι τροχοί και τα φτερά, ενώ εικόνες από λούνα παρκ, αυτοπροσωπογραφίες και τοπία με κάστρα γίνονται από τα αγαπημένα του θέματα.

«Η πιο σημαντική έμπνευση είναι τα βιώματά μου από τον τόπο καταγωγής μου, τα Γιάννινα. Αισθανόμασταν έτσι, εμείς οι Καστρινοί, μέσα στο Κάστρο δυνατοί», έλεγε. Μια «νέα τεχνική χαρακτικής», όπως αποκαλεί ο ίδιος τις βαθυτυπίες σε ξύλο με κόλλα και σμιρίγδι, παρουσιάζεται στα έργα της περιόδου 1980-2000.

ΙΝFΟ

«Βασίλης Καζάκος», Επιμέλεια έκδοσης: Λουίζα Καραπιδάκη, Σελ.
350, Πρόλογος: Ελένη Αρβελέρ