Φαινόμενα

Στιγμές… κατανυκτικές
, ΤηςΠόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Μεταξύ της Βαρβακείου Αγοράς και της Μυκόνου εκτείνεται η πλούσια σε ήθη και έθιμα ορθόδοξη πασχαλινή παράδοση
Και τώρα σειρά έχει ο πόλεμος του αρνιού. Καθώς οδεύουμε προς τη μεγάλη στιγμή της Ορθοδοξίας, τη σούβλα με το λάγνο στριφογύρισμα του οβελία πάνω από τα κάρβουνα να υπόσχεται κριτσανιστές λιπώδεις απολαύσεις, η κατάνυξη ανοίγει και την όρεξη ως γνωστόν. Οι «στρατοί» (κτηνοτρόφοι, κρεοπώλες, καταναλωτές) έχουν πάρει θέσεις.

Άρχισαν οι πρώτες αψιμαχίες. Κεντρικό πεδίο μάχης η Βαρβάκειος, με την οποία γίνονται και οι απευθείας συνδέσεις, ενώ οι ρεπόρτερ, όπως κάθε χρόνο, φορούν το γιλέκο του πολεμικού ανταποκριτή για να δώσουν με τη σειρά τους τη μάχη της ενημέρωσης.

Περιγράφουντα αιματηρά τρόπαια των πασχαλινών εορτασμών, τα αμνοερίφια και προτάσσουν το μικρόφωνο στους περαστικούς. «Σας φαίνεται ακριβό το αρνί;» ρωτούν και έρχεται η απάντηση: «Με σύνταξη 315 ευρώ τον μήνα, όλα ακριβά είναι».

Μόλις άρχισε το ετήσιο πασχαλινό τελετουργικό της στέρησης-επιθυμίας-τρελής κατανάλωσης. Ο τηλεοπτικός φακός με εξαιρετική τέχνη αποτυπώνει τις πρώτες εικόνες της μάχης, τα σφαχτάρια στα τσιγκέλια και από κάτω τα πλήθη να κοιτάνε, ενώ οι κρεοπώλες ζουλάνε τη ματωμένη σάρκα για να επιδείξουν τη χαρακτηριστική ελαστικότητα του φρεσκοσφαγμένου.

Εν τω μεταξύ ένας παράλληλος πόλεμος έχει ξεσπάσει σε σταθμούς λεωφορείων, λιμάνια, εθνικές οδούς που αναμένεται να κορυφωθεί τη Μ. Παρασκευή, ημέρα πένθους κατά τις Άγιες Γραφές πλην εκδρομικού κεφιού για τους απανταχού τής επικράτειας πιστούς. Και εκεί βρίσκονται κάμερες και μεταδίδουν τον πασχαλινό παλμό της μεγάλης εξόδου (από την πρωτεύουσα), ενώ το Star είναι έτοιμο να ξεκουβαλήσει στη Μύκονο απ΄ όπου θα αναμεταδίδει την πασχαλινή κατάνυξη με την οποία τα συρρέοντα πλήθη προσκυνούν τους εκεί «αγίους» τόπους του ξεσαλώματος.

Πάθη αναζητούν και τα μεσημεριανάδικα, αλλά δικής τους παραγωγής. Εξ ου και θεώρησαν θέμα κατάλληλο για τη μεγαλοβδομαδιάτικη θλίψη που επιβάλλεται στους πιστούς, ένα αφιέρωμα στον Νίκο Σεργιανόπουλο. Αίφνης ακούμε μουσική λυπητερή, βλέπουμε πλάνα από το σπίτι του, τις γωνιές που καθόταν, την ψησταριά που έψηνε μανιτάρια (μας πληροφορούν), ενώ προβάλλεται ένα βίντεο που τον δείχνει μέσα στο σπίτι του να φτιάχνει καφέ. Στιγμές ιδιωτικές από μια ζωή που όσο είχε τον έλεγχό της εκείνος που την έχασε, την κράτησε μακριά από τη δημοσιότητα, για να την κάνουν φύλλο και φτερό οι τηλεοράσεις μετά τον θάνατό του. Προσωπικά αντικείμενα, αίφνης περιβάλλονταν από τη λάμψη της τηλεοπτικής μνήμης για τον εκλιπόντα και γίνονταν φωτογενή. Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα γίνονταν όλα αυτά θέαμα μεγαλοβδομαδιάτικο.

Πάθη αναζητούν και τα μεσημεριανάδικα, αλλά δικής τους παραγωγής. Εξ ου και θεώρησαν θέμα κατάλληλο, ένα αφιέρωμα στον Νίκο Σεργιανόπουλο

«Αγιοποιεί» όσους φέρνουν τηλεθέαση

Κάθε θρησκεία έχει τους αγίους της και η τηλεοπτική φτιάχνει τους δικούς της. «Αγιοποιεί» εκείνους που της φέρνουν τηλεθέαση, για οποιοδήποτε λόγο και πάντως άσχετο με την αγιοσύνη όπως την εννοεί όχι μόνον η θρησκεία, αλλά οποιοσδήποτε κανονικός άνθρωπος.

«Αγιοποιεί» εκείνους που πρόσφεραν θέαμα συναρπαστικό με τα προσωπικά τους δράματα δίνοντας υψηλή τηλεθέαση. Έκαναν δηλαδή το «θαύμα» τους έτσι όπως το εννοεί ο κυνισμός του τηλεοπτικού εμπορίου ψυχών και ανθρώπινων συστατικών. Εκείνο το «δεύτε λάβετε φως» αποκτά εντέλει πολλές ερμηνείες αναλόγως την εποχή και το μέσο.